Calineczka i tajemnicze nasionko

— Bajka do czytania —

Dawno temu, na pięknej, kwiecistej łące, mieszkała mała dziewczynka o imieniu Calineczka. Była taka malutka, że spała w łupince orzecha, a jej kołderką był miękki płatek róży. Każdego ranka budziły ją świerszcze, a motyle tańczyły nad jej głową.

Pewnego dnia, podczas spaceru wśród traw, Calineczka znalazła maleńkie, złote nasionko. Leżało samotnie na liściu koniczyny i wyglądało jak mały skarb. – Co z ciebie wyrośnie? – zapytała szeptem. Postanowiła zabrać je do domu i zasadzić w swojej doniczce z mchu.

Nasionko było bardzo wymagające. Calineczka musiała je podlewać kroplami rosy, które zbierała o świcie. Po kilku dniach nic się nie działo. – Chyba nic z tego nie będzie – westchnęła smutno. Wtedy przyleciała do niej zaprzyjaźniona biedronka o imieniu Kropka.

– Nie martw się – powiedziała Kropka. – Każde nasionko potrzebuje czasu i cierpliwości. Ja też czekałam całą zimę, żeby wiosną zobaczyć pierwsze listki. Calineczka uśmiechnęła się i postanowiła dalej dbać o swoją roślinkę.

Następnego dnia odwiedziła je mądra mrówka Tosia. – Widzę, że masz źdźbło nadziei – powiedziała. – Pamiętaj, że nawet najmniejsza roślinka może stać się wielkim kwiatem, jeśli tylko dasz jej miłość. Calineczka podziękowała i od tego dnia każdego ranka śpiewała nasionku kołysankę.

Minęło kilka dni, aż pewnego ranka z nasionka wyjrzał zielony pęd. Był delikatny i cieniutki, ale rósł bardzo szybko. Calineczka tańczyła z radości, a biedronka i mrówka przyglądały się z boku. – Widzisz? – powiedziała Tosia. – Twoja cierpliwość się opłaciła.

Pęd rósł i rósł, aż pewnego wieczoru zakwitł przepięknym, srebrzystym kwiatem, który świecił w ciemności jak gwiazda. Calineczka usiadła obok niego i poczuła, że to najpiękniejsza rzecz, jaką kiedykolwiek zrobiła. – Dziękuję – szepnęła do kwiatka – że nauczyłeś mnie czekać.

Zmęczona, ale szczęśliwa, Calineczka wsunęła się do swojej łupinki orzecha. Obok niej błyszczał srebrny kwiat, a na niebie zapalały się pierwsze gwiazdy. – Dobranoc, mały kwiatku – szepnęła. – Dobranoc, przyjaciele. I zasnęła spokojnie, otulona ciepłem łąki.