Bajka o małym zajączku, który chciał śpiewać jak słowik

— Bajka do czytania —

W lesie, gdzie promienie słońca tańczyły między liśćmi, mieszkał mały zajączek o imieniu Pypeć. Pypeć miał mięciutkie, szare futerko i długie uszy, którymi poruszał jak wachlarzami. Każdego ranka budził go śpiew słowika – czysty, wysoki i tak piękny, że aż zapierał dech w piersiach.

Pewnego dnia Pypeć westchnął cicho i powiedział do swojej mamy: – Mamusiu, chciałbym śpiewać jak słowik. Wtedy wszystkie zwierzęta by mnie podziwiały, a ja byłbym najszczęśliwszym zajączkiem na świecie. Mama uśmiechnęła się ciepło i pogłaskała go po głowie. – Każdy ma inny dar, Pypciu. Musisz tylko odkryć swój.

Zajączek nie dał za wygraną. Poszedł do starej sowy Zofii, która wiedziała wszystko o lesie. – Sowo, naucz mnie śpiewać jak słowik – poprosił. Sowa zmrużyła oczy i powiedziała: – Słowik śpiewa, bo ma takie piórka w gardziołku. Ty masz długie nogi i bystry wzrok. Może spróbujesz czegoś innego?

Pypeć jednak uparł się i przez cały tydzień próbował naśladować słowika. Stawał na kamieniu, nadymał policzki i wydawał z siebie piski, chrząkania i ciche pyrkania. Wiewiórki chichotały, a lis zakrywał uszy łapami. Zajączek poczuł się bardzo smutny i samotny.

Wtedy z krzaka malin wyskoczyła mała myszka Mela. – Nie martw się, Pypciu – powiedziała cicho. – Ja też nie umiem fruwać jak motyl, ale za to świetnie chowam się w norach. Każdy jest dobry w czymś innym. Może pobiegamy w berka? Pypeć zgodził się niechętnie.

Gdy tylko zaczął biec, poczuł wiatr we włosach i radość w sercu. Skakał tak wysoko i szybko, że Mela nie mogła go dogonić. Nagle zobaczył, że wszystkie zwierzęta patrzą na niego z podziwem. – Wow, jaki szybki! – zawołał lis. – Pypeć to prawdziwy mistrz skoków!

Zajączek zatrzymał się i uśmiechnął. Zrozumiał, że nie musi śpiewać jak słowik, żeby być wyjątkowym. Jego długie nogi i skoki były jego własnym, niepowtarzalnym darem. Od tego dnia Pypeć biegał, skakał i bawił się z przyjaciółmi, ciesząc się tym, kim naprawdę jest.

Gdy słońce schowało się za horyzontem, a na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Pypeć wrócił do norki. Mama przytuliła go mocno i szepnęła: – Widzisz, synku? Jesteś doskonały taki, jaki jesteś. Zajączek zamknął oczy, słysząc daleki śpiew słowika – tym razem nie z zazdrością, ale z wdzięcznością za to, że sam jest sobą. I zasnął spokojnie, marząc o skokach w księżycowym świetle.