Bajka o bąku i tańcu w słońcu

— Bajka do czytania —

Na zielonej łące, tam gdzie rosły stokrotki i pachniała mięta, mieszkał mały bąk. Miał błyszczące skrzydełka i okrąglutki brzuszek. Nazywał się Bzyk.

Każdego ranka Bzyk siadał na listku i patrzył, jak inne owady tańczą. Pszczoły krążyły wesoło, motyle fruwały lekko, a mrówki maszerowały w rytm. Bzyk też chciał tańczyć, ale jego brzuszek był ciężki, a skrzydełka nie mogły unieść go wysoko.

Pewnego dnia Bzyk spotkał starą mrówkę, która niosła okruszek chleba. „Dlaczego jesteś smutny?” zapytała mrówka. „Bo nie umiem tańczyć jak inni” – szepnął Bzyk. Mrówka uśmiechnęła się i powiedziała: „Każdy ma swój taniec. Twój może być inny – może cichszy, wolniejszy. Posłuchaj swojego bzyczenia.”

Bzyk zamknął oczy. Usłyszał swój własny brzęk – bzy, bzy, bzy. Zaczynał poruszać skrzydełkami, najpierw powoli, a potem szybciej. Jego brzuszek kołysał się w lewo i w prawo, a z każdym bzykiem czuł się lżej.

Nagle zrozumiał: jego taniec to nie lot motyla ani zbiór pszczół. To spokojne unoszenie się w słońcu i ciche bzyczenie, które łączyło się z wiatrem. Bzyk wzbił się w powietrze i tańczył nad łąką, aż wszystkie kwiaty zaczęły kiwać główkami.

Słońce powoli chowało się za wzgórzem. Bzyk poczuł zmęczenie. Usiadł na miękkim liściu i patrzył, jak niebo staje się pomarańczowe i różowe. Wszędzie robiło się cicho.

„Dobranoc, mały Bzyku” – szumiał wiatr. „Dobranoc” – odpowiedział Bzyk i zwinął się w kłębek. Jego bzyczenie ucichło, a oczy same się zamknęły. Nad łąką pojawiły się pierwsze gwiazdy.

I tak Bzyk zasnął, a w jego śnie tańczył dalej – delikatnie, po swojemu. Cicho, spokojnie, wśród gwiazd.