Bajka o antylopie, która tańczyła z cieniami

— Bajka do czytania —

Na złotej sawannie, gdzie trawa tańczyła na wietrze, mieszkała mała antylopa o imieniu Lunia. Lunia miała długie, zgrabne nogi i oczy jak dwa błyszczące orzeszki. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzontem, Lunia patrzyła na swoje cienie, które wydłużały się i wiły jak wstążki.

Pewnego dnia Lunia powiedziała do mamy: – Mamusiu, dlaczego mój cień jest taki długi i smutny? Mama uśmiechnęła się i szepnęła: – Cień to tylko twoja druga skóra. Jeśli się uśmiechniesz, on też się uśmiechnie. Lunia nie do końca rozumiała, ale postanowiła sprawdzić.

Następnego ranka Lunia pobiegła na polanę. Zaczęła podskakiwać, a jej cień podskakiwał razem z nią. – Hej, cieniu! – zawołała. – Zagrajmy w berka! I tak Lunia goniła swój cień, a cień gonił ją. To była wspaniała zabawa.

Po chwili dołączyła do niej mała zebra Zuzia. – Co robisz? – zapytała. – Tańczę z cieniem! – odparła Lunia. Zuzia spojrzała na swój pasiasty cień i też zaczęła tańczyć. Ich cienie mieszały się na ziemi, tworząc wzory jak w kalejdoskopie.

Nagle Lunia spostrzegła, że jej cień robi się coraz krótszy. – Gdzie idziesz, cieniu? – zawołała zmartwiona. Ale mama antylopa podeszła i powiedziała: – Cień wraca do ciebie, gdy słońce jest wysoko. To znak, że czas na odpoczynek. Lunia westchnęła z ulgą.

Wieczorem, gdy gwiazdy zaczęły mrugać, Lunia znów zobaczyła swój długi cień. Tym razem nie bała się go. – Dobranoc, cieniu – szepnęła. – Jutro znów zatańczymy. I położyła się na miękkiej trawie, patrząc w niebo pełne gwiazd.

Mama przytuliła Luni i zaśpiewała cichą kołysankę. Lunia zamknęła oczy, a jej cień spokojnie leżał obok. Wszystko było dobrze. Sawanna zasypiała, a wiatr niósł szept: – Każdy ma swój cień, a każdy cień ma swoją historię.