Bajka o Basi i zaczarowanym dzwoneczku

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki były kolorowe jak tęcza, mieszkała siedmioletnia Basia. Miała rude loczki i piegi na nosie, a w kieszeni zawsze chowała znaleziony kamyk lub muszelkę. Pewnego dnia, idąc przez łąkę pełną stokrotek, usłyszała cichutkie brzęczenie.

Basia przystanęła i rozejrzała się. Pod krzakiem bzu leżał mały, srebrny dzwoneczek. Kiedy go podniosła, zadzwonił tak czysto, że wszystkie motyle wokół zatrzymały się w locie. „Jaki piękny!” – szepnęła Basia i schowała dzwoneczek do kieszeni.

Wieczorem, gdy mama czytała jej książkę, Basia wyjęła dzwoneczek i potrząsnęła nim. Nagle pokój wypełnił się złotym światłem, a z dzwoneczka wyleciała malutka iskierka. „Jestem Iskierka, strażniczka dzwoneczka” – powiedziała cieniutkim głosikiem. „Możesz wypowiedzieć jedno życzenie dziennie, ale pamiętaj – najważniejsze jest, by służyło dobru.”

Następnego dnia Basia pomyślała o swoim przyjacielu Kubie, który złamał nogę i nudził się w domu. Potrząsnęła dzwoneczkiem i szepnęła: „Chciałabym, żeby Kuba mógł ze mną pograć w piłkę.” Natychmiast Kuba zadzwonił do drzwi, uśmiechnięty i zdrowy. „Noga już mnie nie boli! Lekarz powiedział, że to cud!” – wołał radośnie.

Kolejnego dnia Basia zobaczyła panią Zosię z sąsiedztwa, która martwiła się o swojego kota. Pani Zosia szukała go od rana. Basia potrząsnęła dzwoneczkiem i szepnęła: „Niech kotek wróci do domu.” Po chwili usłyszały miauczenie – kotek siedział na parapecie, jakby nigdy nie zniknął.

Trzeciego dnia Basia pomyślała o sobie. Chciała nową lalkę, taką z prawdziwymi włosami. Ale gdy potrząsnęła dzwoneczkiem, przypomniała sobie słowa Iskierki. Zamiast życzenia dla siebie, szepnęła: „Niech moja mama nie musi tak ciężko pracować.” Wieczorem mama wróciła z pracy wcześniej i przyniosła Basi bukiet polnych kwiatów. „Dziś szef pochwalił mój projekt i dostałam premie” – powiedziała ze łzami w oczach.

Basia zrozumiała, że największą radość daje pomaganie innym. Dzwoneczek przestał świecić, ale w sercu Basi zapłonęło ciepło. Od tamtej pory każdego dnia starała się zrobić coś dobrego – dla mamy, kolegów, a nawet dla ptaków w ogrodzie.

Kiedy nastał wieczór, Basia położyła dzwoneczek na nocnym stoliku. Iskierka pojawiła się ostatni raz. „Jesteś mądrzejsza niż myślisz” – powiedziała i zniknęła. Basia zamknęła oczy, a przez okno wpłynęło srebrzyste światło księżyca. W pokoju zapanowała cisza, a Basia zasnęła spokojnie, marząc o tym, jak jutro znów komuś pomoże.