Zygzak i Wielki Wyścig

— Bajka do czytania —

W małym, słonecznym miasteczku Moto-Gród mieszkał mały czerwony samochodzik o imieniu Zygzak. Miał okrągłe, błyszczące reflektory i uśmiech od zderzaka do zderzaka. Jego największym marzeniem było wygrać Wielki Wyścig, który co roku organizowano w mieście. Codziennie trenował, skręcał, przyspieszał i hamował, żeby być najszybszym.

Nadszedł dzień wyścigu. Na starcie stanęły setki aut – wyścigówki, ciężarówki, a nawet małe autka elektryczne. Sędzia podniósł zieloną flagę i wszystkie ruszyły z ogromnym warkotem. Zygzak pędził jak błyskawica, wyprzedzał jedne auto za drugim. „Będę pierwszy!” – myślał z radością.

Nagle na poboczu zobaczył znajomego Fiata o imieniu Fiatek. Fiatek stał smutny, a spod maski unosiła się para. „Zygzaku, pomóż! Moja chłodnica się przegrzała!” – zawołał. Zygzak zawahał się – każda sekunda zwłoki oddalała go od zwycięstwa. Ale spojrzał na smutne oczy Fiata i zatrzymał się. Razem zakręcili korek, dodali wody i Fiatek znów mógł jechać.

Zygzak ruszył dalej, ale po chwili usłyszał głośne trąbienie. To była ciężarówka Gucio, która ugrzęzła w błocie. „Nie mogę ruszyć, koła się kręcą” – jęczał. Zygzak pomyślał o pucharze, ale znów się zatrzymał. Podłożył gałęzie pod koła, a Gucio z rykiem silnika wydostał się na suchą drogę. Gucio uśmiechnął się i pomachał.

Kiedy Zygzak zbliżał się do mety, zobaczył małe elektryczne autko o imieniu Lilia. Stało nieruchomo, a w jego boku świeciła kontrolka baterii. „Nie mam już energii” – szepnęła. Zygzak wiedział, że jeśli odda swoją zapasową baterię, sam nie dojedzie. Ale Lilia była taka malutka i smutna. Wyjął więc swój zapasowy akumulator i podłączył do niej. Lilia zapaliła światła i ruszyła.

Tymczasem inne auta przemknęły obok. Zygzak dotarł na metę ostatni, ale zobaczył coś niezwykłego. Fiatek, Gucio i Lilia czekali na niego z balonami i wstążkami. „Zygzaku, bez ciebie nie dojechalibyśmy wcale!” – krzyknęli. Burmistrz, stary, mądry Volkswagen, podszedł do Zygzaka i zawiesił mu na lusterku srebrny medal. „To medal za serce, nie za szybkość” – powiedział.

Zygzak uśmiechnął się szerzej niż kiedykolwiek. Zdał sobie sprawę, że pomaganie innym sprawiło mu więcej radości niż żadne pierwsze miejsce. Wszystkie auta razem świętowały, a Moto-Gród rozświetlił się kolorowymi reflektorami. Nikt nie pamiętał, kto był pierwszy – ważne, że wszyscy bezpiecznie wrócili do domów.

Nocą, gdy gwiazdy rozświetliły niebo, Zygzak wrócił do swojego przytulnego garażu. Na miękkiej poduszce z opon zamknął reflektory i uśmiechnął się. Słyszał jeszcze dalekie echo okrzyków, a w silniku czuł ciepło przyjaźni. „Dobranoc, Zygzaku” – szepnął wiatr. I mały czerwony samochodzik zasnął spokojnie, śniąc o następnym dniu pełnym pomagania.