Bajka o małym autku, które szukało przyjaciół

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym miasteczku Autolandia mieszkał sobie mały, czerwony samochodzik o imieniu Brumcio. Brumcio miał okrągłe, błyszczące reflektory i miękkie, gumowe oponki, które cichutko stukały: stuk-puk, stuk-puk, gdy jechał po ulicy.

Brumcio bardzo lubił jeździć po miasteczku i patrzeć na inne auta. Widział wielkie ciężarówki, które woziły zabawki, i szybkie auta wyścigowe, które mknęły jak błyskawica. Brumcio chciał być taki jak one – wielki i szybki!

Pewnego dnia Brumcio postanowił ścigać się z najszybszym autem w miasteczku – Błękitnym Błyskiem. „Jestem najszybszy!” – krzyknął Błękitny Błysk i pomknął przed siebie. Brumcio ruszył za nim, ale jego małe kółka nie mogły dogonić wielkich, sportowych opon. Brumcio został sam na drodze i zrobiło mu się smutno.

Wtedy zobaczył małego, żółtego koparka o imieniu Kopeć, który próbował przewieźć wielką stertę piasku. Piasek był ciężki i Kopeć nie dawał rady. Brumcio podjechał bliżej i zapytał: „Potrzebujesz pomocy?” Kopeć uśmiechnął się swoją dużą, żółtą kabiną: „Tak, bardzo! Nie mogę sam tego udźwignąć.”

Brumcio pchnął koparkę swoim małym zderzakiem, a Kopeć podniósł łyżkę. Razem przewieźli piasek na plac zabaw. Kopeć był bardzo wdzięczny i powiedział: „Jesteś wspaniałym przyjacielem, Brumciu!” Brum poczuł, jak w jego silniku robi się ciepło i przyjemnie.

Od tego dnia Brumcio i Kopeć zostali najlepszymi przyjaciółmi. Razem pomagali innym autkom: przewozili zakupy starej furgonetce, holowali zepsuty traktor i uczyli małe autka, jak bezpiecznie parkować. Brumcio zrozumiał, że nie trzeba być najszybszym, żeby być ważnym – wystarczy mieć dobre serce.

Wieczorem, gdy słońce chowało się za wzgórzami, Brumcio wracał do swojego garażu. Na niebie pojawiały się pierwsze gwiazdy, a on zamykał swoje reflektory i słuchał cichego szumu silnika. „Dobranoc, przyjacielu” – szepnął wiatr. Brumcio uśmiechnął się i zasnął spokojnie, marząc o jutrzejszych przygodach.

W Autolandii zapadła cisza. Gwiazdy mrugały do małych aut, a księżyc świecił srebrnym blaskiem. Brumcio wiedział, że jutro znów będzie pomagał i bawił się z przyjaciółmi. I tak każdego dnia – bo prawdziwa przyjaźń nigdy nie zasypia.