Arielka i zaczarowana muszla

— Bajka do czytania —

W głębinach błękitnego morza, gdzie koralowce tańczą z prądami, mieszkała mała syrenka o imieniu Arielka. Miała długie, złote włosy i ogon mieniący się wszystkimi kolorami tęczy. Każdego dnia pływała wśród raf, bawiąc się z rybkami i zbierając muszelki.

Pewnego dnia, podczas poszukiwań skarbów, Arielka znalazła coś wyjątkowego – muszlę, która świeciła delikatnym, różowym blaskiem. Gdy tylko dotknęła jej płatka, usłyszała maleńki głosik: „Jestem Muszelką Spełniającą Życzenia. Każde twoje marzenie mogę zamienić w rzeczywistość!” Arielka aż podskoczyła z radości.

Najpierw pomyślała: „Chcę mieć najładniejszy wianek z pereł!” I po chwili na jej głowie pojawił się piękny wianek. Potem zapragnęła gigantycznego zamku z koralowców – i zamknął się tuż przed nią. Lecz gdy zapragnęła, żeby wszyscy mieszkańcy morza byli tylko jej przyjaciółmi, muszla zgasła.

Zdziwiona Arielka spytała: „Dlaczego przestałaś działać?” Muszla odpowiedziała cichutko: „Ponieważ moja magia działa tylko wtedy, gdy życzenia dotyczą innych, nie tylko ciebie. Spełniam marzenia, które łączą i uszczęśliwiają wiele osób.” Arielka zmartwiła się – przecież chciała być lubiana.

Postanowiła więc spróbować inaczej. Pomyślała: „Niech każda rybka w rafie znajdzie dziś coś pysznego do jedzenia!” Nagle woda wypełniła się małymi, srebrzystymi okruszkami – ulubionym przysmakiem ryb. Wszystkie rybki z radością zaczęły je zbierać i podpływać do Arielki, dziękując jej.

Arielka uśmiechnęła się szeroko. Zrozumiała, że dawać innym radość jest o wiele przyjemniejsze niż zbierać skarby tylko dla siebie. Od tej pory używała muszli tylko do spełniania marzeń, które mogły pomóc jej przyjaciołom – oświetlić ciemne groty, przywrócić zdrowie chorej meduzie czy urządzić podwodny festyn.

Wieczorem, gdy księżyc rozjaśniał taflę morza, Arielka usiadła na miękkim piasku i patrzyła w niebo. Wokół niej gromadziły się rybki, delfiny i nawet małe ośmiorniczki – wszyscy chcieli być blisko niej. Czuła wielką ciepłą falę w sercu, która była cenniejsza niż wszystkie perły oceanu.

W końcu zmęczona, ale szczęśliwa, ułożyła się do snu w swojej kryształowej grocie. Muszelka delikatnie nuciła kołysankę, a nad głową Arielki migotały odbite w wodzie gwiazdy. Zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, przyjaciele…” I zasnęła spokojnie, wiedząc, że prawdziwa magia to dzielenie się z innymi.