Bajka o siedmiu koźlątkach i zaczarowanych ziołach

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała mama koza wraz z siedmioma koźlątkami: Bystrzakiem, Skoczkiem, Pięknisią, Cichutką, Tęgusem, Mruczkiem i Iskierką. Każde z nich było inne – jedno szybkie, drugie silne, trzecie spostrzegawcze, a jeszcze inne miało dobry węch. Pewnego dnia mama zachorowała i potrzebowała siedmiu wyjątkowych ziół, rosnących na siedmiu różnych łąkach. „Nie mogę iść sama – powiedziała słabym głosem. – Czy pomożecie mi?” Koźlątka od razu obiecały, że wspólnie zdobędą wszystkie zioła i wrócą przed zachodem słońca.

Każde koźlątko dostało mapkę z nazwą swojego zioła i wyruszyło w swoją stronę. Bystrzak, który miał bystre oczy, od razu wypatrzył żółty kwiat na polanie za strumieniem. Skoczek bez trudu przeskoczył kamienie i zerwał fioletowe ziele na skalnej półce. Pięknisia swoim wdziękiem przekonała pszczoły, by wskazały jej różowe zioło wśród krzewów. Cichutka, która zawsze słuchała uważnie, usłyszała szum strumienia i znalazła niebieskie zioło nad wodą.

Tęgus, najsilniejszy z rodzeństwa, odsunął ciężki głaz i zerwał zielone ziele w cieniu drzewa. Mruczek, który uwielbiał przytulać się do mamy, poczuł znajomy zapach i odnalazł pomarańczowe zioło tuż przy ścieżce. Iskierka, najmłodsza i najciekawsza, wspięła się na pagórek i zerwała czerwone zioło, które świeciło w promieniach słońca. Każde z nich było dumne ze swojego odkrycia.

Jednak droga powrotna okazała się trudniejsza. Nagle rozpętała się burza – wiatr wył, deszcz lał, a strumień wezbrał. Koźlątka spotkały się nad brzegiem i zrozumiały, że same nie przeprawią się bezpiecznie. „Potrzebujemy pomocy” – powiedział Bystrzak. I wtedy każde z nich użyło swojego talentu: Skoczek znalazł kamienie, Tęgus ułożył je w most, Pięknisia zachęciła innych, a Cichutka nasłuchiwała, czy nie ma niebezpieczeństwa. Razem pokonały rwącą wodę.

Gdy wróciły do domku, mama uśmiechnęła się słabo. Koźlątka oddały jej zioła, a ona zaparzyła z nich leczniczą herbatę. Po kilku łykach poczuła się lepiej. „Jesteście wspaniałe – szepnęła. – Każde z was ma coś wyjątkowego, a razem jesteście niepokonane.” Koźlątka przytuliły się do mamy i poczuły, jak ważne jest, by sobie pomagać.

Wieczorem mama ułożyła wszystkie koźlątka do snu. Pogłaskała każde po główce i powiedziała: „Pamiętajcie, że wasze talenty są jak gwiazdy – każda świeci inaczej, ale wszystkie razem tworzą piękne niebo.” Koźlątka ziewnęły, wtuliły się w sianko i zasnęły spokojnie, a nad domkiem rozbłysły pierwsze gwiazdy. Cisza otuliła las, a wiatr niósł tylko szept: „Dobranoc, dzielne koźlątka.”