Bajka o siedmiu krasnoludkach, które zapomniały o uśmiechu

— Bajka do czytania —

Daleko stąd, za siedmioma wzgórzami, leżała mała, kolorowa wioska. Mieszkało w niej siedem krasnoludków: Cichutek, Śmieszek, Mruczek, Bystrzak, Łasuch, Leniuszek i Figielek. Każdego dnia pracowali w ogrodzie, zbierali jagody i naprawiali dachy. Ale ostatnio coś było nie tak – żaden z nich się nie uśmiechał.

Cichutek chodził z opuszczoną głową, a Śmieszek, który zwykle śmiał się głośno, tylko wzdychał. Mruczek mruczał coś smutno, Bystrzak liczył chmury zamiast gwiazd, Łasuch nie miał ochoty na ciastka, Leniuszek nawet nie chciało mu się drzemać, a Figielek przestał robić psikusy. Wszyscy byli jacyś tacy… szarzy.

Pewnego dnia do wioski przyszła mała dziewczynka o imieniu Pola. Miała jasne loczki i czerwone buciki. Zobaczyła smutne krasnoludki i zapytała: „Dlaczego jesteście tacy markotni?”. Krasnoludki westchnęły chórem. „Nie wiemy – powiedział Cichutek. – Coś zgubiliśmy, ale nie pamiętamy co.”

Pola usiadła na kamieniu i pomyślała. Potem wyciągnęła z kieszeni małe lusterko. „Spójrzcie – powiedziała. – Każdy z was ma w sercu iskierkę. Może zapomnieliście, jak się uśmiechać?” Krasnoludki spojrzały po sobie. „Uśmiechać? A po co?” – zapytał Bystrzak.

Pola wstała i zaczęła opowiadać o rzeczach, które sprawiają jej radość: o zapachu mokrej trawy, o biedronce na liściu, o tym, jak słońce łaskocze w nos. „Spróbujcie – zachęciła. – Znajdźcie coś, co was rozśmieszy.” Figielek pierwszy spróbował: zobaczył swoją czapkę przekrzywioną na bakier i uśmiechnął się szeroko.

Potem Łasuch przypomniał sobie, jak pachnie truskawkowa pianka, i też się uśmiechnął. Leniuszek ziewnął i uśmiechnął się przy tym, a Śmieszek zaczął chichotać. Stopniowo wszystkie krasnoludki zaczęły się uśmiechać – najpierw nieśmiało, potem coraz szerzej. Ich policzki zaróżowiły się, a wioska znów stała się kolorowa.

„Dziękujemy, Polu – powiedział Cichutek. – Przypomniałaś nam, że uśmiech jest jak małe słoneczko w sercu.” Pola uściskała każdego z nich i pomachała na do widzenia. Krasnoludki długo jeszcze stały i uśmiechały się do siebie, a potem poszły spać z ciepłym uczuciem w brzuchach.

Kiedy zapadła noc, nad wioską zapaliły się gwiazdy. Każde krasnoludki położyło się do swojego łóżeczka, a ich uśmiechy świeciły w ciemności jak małe lampki. Pola też wróciła do domu, położyła głowę na poduszce i szepnęła: „Dobranoc, krasnoludki”. I zasnęła spokojnie, wiedząc, że uśmiech potrafi zdziałać cuda.