Tajemnica dwunastu miesięcy

— Bajka do czytania —

Pewnego wieczoru, gdy za oknem wirowały pierwsze płatki śniegu, sześcioletnia Zosia znalazła na strychu stary, gruby kalendarz. Był zakurzony, a na każdej stronie widniał obrazek innego miesiąca. Gdy dziewczynka przewróciła kartkę ze styczniem, obrazek lekko zamigotał, a z papieru wyskoczył maleńki, lodowaty duszek.

„Jestem Styczeń” – powiedział duszek, iskrząc się błękitnym blaskiem. „Mówią, że jestem zimny i szary, ale popatrz, co potrafię!” Zamachał rękawem i w powietrzu pojawiły się setki malutkich płatków śniegu, które tańczyły wokół Zosi. „Zabawa na śniegu to radość – a gdy marzniesz, wracasz do ciepłego domu” – szepnął i zniknął.

Zosia przewróciła kartkę na luty. Z obrazka wyszedł wietrzny pan, który gwizdał melodyjkę. „Jestem Luty, czas karnawału i ostatnich zimowych szaleństw. Moje wiatry niosą zapach zbliżającej się wiosny.” Podrzucił do góry kolorowe konfetti, które zasypało pokój śmiechem. Zosia poczuła, że nawet krótki miesiąc może być pełen niespodzianek.

Kolejna strona – marzec. Z obrazka wyłonił się ciepły, złocisty promień. „Jestem Marzec, budzę ziemię ze snu. Przynoszę pierwsze krokusy i dłuższe wieczory.” Promyk musnął policzek Zosi, a w oknie pojawiły się bazie kotki. „Widzisz? Nawet gdy jest chłodno, wiosna już czeka tuż za rogiem” – uśmiechnął się Marzec i rozpłynął w słońcu.

Zosia przerzucała dalej – kwiecień, maj, czerwiec… każdy miesiąc przynosił inny prezent: deszczowe krople, pachnące kwiaty, ciepłe letnie raki. Lipiec dał jej muszelkę, sierpień – złocisty kłos, wrzesień – liść klonu, październik – kasztan, listopad – szarą mgiełkę, a grudzień – gwiazdkę z choinki. Każdy z nich mówił: „Jestem ważny, bo tworzę cały rok.”

Gdy Zosia dotarła do ostatniej strony, wszystkie miesiące ustawiły się w kręgu. „Dzięki tobie zobaczyliśmy, że ktoś nas naprawdę docenia” – powiedziały chórem. „Pamiętaj: każdy miesiąc ma swój urok, a czas płynie jak rzeka – trzeba tylko umieć na niego patrzeć.” Dziewczynka obiecała, że będzie czekać na każdy z nich i cieszyć się tym, co przynosi.

Zmęczona, ale szczęśliwa Zosia położyła się do łóżka. Przez okno wpadało miękkie światło księżyca, a na niebie migotały gwiazdy. Kalendarz leżał obok poduszki – teraz już wiedziała, że każdy miesiąc to mały przyjaciel. Zamknęła oczy i szepnęła: „Dobranoc, miesiące.” W odpowiedzi usłyszała delikatny szum wiatru – to one nuciły jej kołysankę.