Dwunastu Braci z Leśnej Łąki

— Bajka do czytania —

W małym domku na skraju lasu mieszkała Zosia, która bardzo nie lubiła czekać. Kiedy mama mówiła: „Za miesiąc pojedziemy nad morze”, Zosia tupała nóżką i wołała: „Chcę teraz!”. Pewnego wieczoru, gdy za oknem padał śnieg, a Zosia znowu się niecierpliwiła, z kominka wyskoczyła iskierka i zamieniła się w małego, uśmiechniętego ludzika.

– Jestem Styczeń – powiedział ludzik, otrzepując płaszcz z iskierek. – Słyszałem, że nie lubisz czekać. Chodź, pokażę ci coś ważnego. Złapał Zosię za rękę i poprowadził ją na Leśną Łąkę, gdzie pod starą wierzbą siedziało jedenastu innych braci.

– To mój brat Luty – wskazał Styczeń na brodatego pana z szalikiem. – A tam Marzec, który zawsze przynosi pierwsze kwiaty. Każdy z nas ma swoją porę, a wszyscy razem tworzymy rok. Zosia patrzyła zdziwiona, bo każdy brat wyglądał inaczej: Kwiecień miał na głowie wianek, Maj pachniał bzem, a Czerwiec trzymał w ręku truskawkę.

– Dlaczego nie możecie przyjść wszyscy naraz? – zapytała Zosia. – Wtedy nie musiałabym czekać na lato ani na święta. Bracia spojrzeli po sobie i uśmiechnęli się tajemniczo. Lipiec, który miał słomkowy kapelusz, podszedł do Zosi i powiedział: – Gdybyśmy przyszli wszyscy razem, nie byłoby czasu na sianie, wzrost i zbieranie. Każdy z nas ma coś wyjątkowego do zrobienia.

Sierpień, pachnący miodem, dodał: – Ja dojrzewam jabłka, a Wrzesień maluje liście na złoto. Październik kręci wiatraki z suchych liści, Listopad tuli ziemię do snu, a Grudzień zapala pierwsze gwiazdki. Zosia słuchała i nagle zrozumiała, że każdy miesiąc jest jak kawałek układanki – bez niego cały rok byłby niepełny.

– A co ty robisz, Styczniu? – zapytała. Styczeń przykucnął i narysował patykiem na śniegu gwiazdkę. – Ja uczę ludzi cierpliwości. Kiedy jest zimno i ciemno, trzeba umieć czekać na wiosnę. Ale w tym czekaniu jest też magia – można lepić bałwana, pić gorącą czekoladę i słuchać bajek. Zosia uśmiechnęła się i przytuliła do Stycznia.

– Już wiem – szepnęła. – Czekanie nie jest złe, bo każdy miesiąc przynosi coś nowego i pięknego. Bracia pokiwali głowami, a Styczeń zaprowadził Zosię z powrotem do jej pokoju. Położył ją do łóżka, otulił kołdrą i powiedział: – Teraz zamknij oczy, a ja będę czuwał nad twoim snem, aż nadejdzie Luty.

Zosia poczuła, jak ciepło rozlewa się po jej ciele. Za oknem gwiazdy migotały jak iskierki z kominka, a ona wiedziała, że każda z nich to mały znak od któregoś z braci. – Dobranoc, Styczniu – wyszeptała i zasnęła spokojnie, marząc o tym, co przyniesie kolejny miesiąc.