Mały Krecik i Gwiazdka z Nieba

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, pod wielkim dębem, mieszkał mały krecik o imieniu Kacper. Kacper miał mięciutkie, brązowe futerko i różowy nosek, który cały czas węszył. Pewnego wieczoru, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Kacper usłyszał cichutki dźwięk: „cyk, cyk, cyk”.

Kacper wyjrzał ze swojej norki i zobaczył, że coś małego i srebrzystego leży na liściu paproci. To była maleńka gwiazdka! Spadła z nieba i teraz smutno mrugała. „Ojej, zgubiłaś się?” – zapytał Krecik. Gwiazdka zamrugała dwa razy, jakby mówiła „tak”.

Kacper postanowił pomóc gwiazdce wrócić do domu. Najpierw poszedł do mądrej sowy Zosi. Sowa Zosia miała okulary na dziobie i czytała książkę. „Gwiazdka musi być bardzo lekka” – powiedziała. „Może zanieś ją na najwyższe drzewo?”.

Krecik wziął gwiazdkę na łapki i powędrował na wzgórze. Po drodze spotkał wiewiórkę Basię, która zbierała orzechy. „O, jaka ładna!” – zawołała Basia. „Może chcesz się nią pobawić?” Ale Kacper pokręcił głową. „Musi wrócić do nieba, bo tam jest jej miejsce”.

W końcu Kacper dotarł na sam szczyt wielkiego dębu. Było już ciemno, a na niebie świeciły tysiące gwiazd. Krecik delikatnie położył gwiazdkę na gałęzi. Gwiazdka zamrugała radośnie, uniosła się w górę i poleciała prosto między inne gwiazdy.

Kacper patrzył za nią i uśmiechnął się. Wtedy zauważył, że jedna z gwiazd na niebie mruga do niego w specjalny sposób – tak samo jak ta mała. „To ona!” – szepnął Kacper. I poczuł, że wcale nie jest mu smutno, bo gwiazdka jest teraz szczęśliwa.

Gdy Kacper wrócił do swojej norki, mama krecikowa otuliła go kocykiem z mchu. „Dobrze zrobiłeś, synku” – powiedziała cicho. Kacper zamknął oczy i przez okienko w norce widział migoczącą gwiazdkę. Była taka piękna, jak mały przyjaciel z nieba.

W lesie zrobiło się cicho. Tylko wiatr szeleścił liśćmi, a gwiazdy tańczyły na niebie. Kacper ziewnął, przytulił się do mamy i pomyślał: „Jutro znów spojrzę w niebo i pomacham mojej gwieździe”. I tak, powolutku, zasnął spokojnym, krecim snem.