Bajka o Zupku, który nie chciał być zjedzony

— Bajka do czytania —

W kuchni pani Zosi, na kuchence, stał mały garnek. A w garnku mieszkał Zurek – taka złota, aksamitna zupa z białą kiełbaską i jajkiem. Ale Zurek był bardzo smutny.

– Nie chcę być zjedzony! – mruczał pod pokrywką. – Wolę stać w garnku i oglądać muchy na suficie. Każdy łyk to dla mnie koniec świata!

Pani Zosia usłyszała te narzekania. – Oj, Zureczku – powiedziała łagodnie. – Gotuję cię z miłością, z najlepszych warzyw i mięsa. Jesteś pyszną przygodą dla brzuszków!

Ale Zurek nie chciał słuchać. Tego dnia do kuchni wpadł promyk słońca. Oświetlił małe ziarenko maku na stole. Ziarenko nagle podskoczyło i zakręciło się jak bączek.

– Hej, Zupku! – zawołało ziarenko. – A wiesz, że jak ktoś cię zje, to stajesz się częścią jego uśmiechu? Każda łyżka zamienia się w ciepło w brzuszku. Spróbuj!

Zurek zamrugał swoimi zupnymi oczkami. – Naprawdę? – zdziwił się. – Myślałem, że bycie zjedzonym boli, a tu… zmieniam się w energię do skakania i śmiechu?

Wtedy do kuchni wbiegła mała Zosia, córeczka pani Zosi. – Mniam, pachnie zurkiem! – zawołała i usiadła przy stoliku. Pani Zosia nalała zupkę do miseczki.

Zurek poczuł, jak ciepło rozlewa się wokół. A gdy pierwsza łyżeczka trafiła do buzi Zosi, zobaczył w jej myślach kolorowe obrazy: słońce, łąkę i taniec marchewek. I wtedy zrozumiał – bycie zjedzonym to największa przygoda.

– Dobranoc, Zureczku – szepnęła pani Zosia, gdy Zosia skończyła jeść. A Zurek, już jako ciepły uśmiech w brzuszku, zasnął spokojnie słuchając bicia małego serduszka. Na niebie zaświeciły pierwsze gwiazdy.