Bajka o zupie pomidorowej dla dzieci

— Bajka do czytania —

W małym ogródku, między zielonymi listkami, rosła sobie mała pomidorka o imieniu Zosia. Była okrąglutka, czerwona jak słońce i bardzo dumna ze swojego blasku. Każdego ranka zerkała na dom babci Krysi i słyszała, jak w kuchni coś bulgocze. „Co to za dźwięk?” – myślała z ciekawością.

Pewnego dnia babcia Krysia podeszła do grządki i spojrzała na Zosię ciepłym wzrokiem. „Jesteś już dojrzała, moja śliczna. Czas, byś trafiła do mojego koszyka” – powiedziała łagodnie. Zosia aż drgnęła. „Do koszyka? A potem co? Do garnka?” – przeraziła się. Ukryła się pod liściem, jakby mogła stać się niewidzialna.

Niedaleko rosła marchewka Maja, która wszystko słyszała. „Nie bój się, Zosiu” – szepnęła marchewka. „Babcia robi z nas pyszną zupę. Ja też kiedyś bałam się mycia i krojenia, ale potem zobaczyłam, jak dzieci się uśmiechają, gdy zupa paruje w miseczkach.” Zosia nie była przekonana. „Uśmiechają się? Do mnie?” – zapytała cichutko.

Wtedy do rozmowy dołączyła cebula Celina, która zawsze pachniała mocno. „Zaufaj nam, pomidorko. Gdy się gotujemy, wydobywamy z siebie to, co najlepsze. Ty nadajesz zupie kolor radości. A babcia dodaje odrobinę miłości – i tak powstaje prawdziwy skarb.” Zosia poczuła, że w jej małym zielonym serduszku robi się cieplej.

Następnego dnia Zosia postanowiła być odważna. Pozwoliła się zerwać, umyć i pokroić w małe kawałki. W garnku tańczyła razem z Majami i Celiną, a wokół unosił się zapach bazylii i słońca. „To całkiem przyjemne” – pomyślała, gdy babcia mieszała drewnianą łyżką. Zosia czuła, że daje komuś radość.

Gdy zupa trafiła do miseczek, mały Jaś i Zosia (wnuczka) zaczęli jeść z uśmiechem. „Mniam, najlepsza zupa pomidorowa na świecie!” – wołali. A Zosia pomidorek, teraz już w każdej łyżce, słyszała ich chichot i czuła się ważna. Zrozumiała, że zmiana nie musi być straszna – może być piękna.

Wieczorem babcia Krysia umyła miseczki, a w kuchni zrobiło się cicho. Zosia spała już w brzuszkach dzieci, które leżały w łóżeczkach pod pierzyną. Za oknem gwiazdy świeciły jasno, a z ogródka dochodził szelest listków. „Dobranoc, pomidorku” – szepnął wiatr. I wszystko było spokojne, ciepłe i dobre.