Zombiaczki z Ząbkowego Lasu

— Bajka do czytania —

W Ząbkowym Lesie, gdzie drzewa miały liście w kolorze tęczy, a strumienie płynęły galaretką, mieszkały Zombiaczki. Nie były straszne – wręcz przeciwnie, były mięciutkie jak pluszowe misie i uwielbiały przytulać się do siebie. Najmniejszym z nich był Oliś, który miał zieloną skórkę w groszki i jedno oko większe od drugiego.

Oliś bardzo chciał bawić się z innymi zwierzętami, ale one bały się jego wyglądu. „Ojej, znowu uciekają” – wzdychał Oliś, patrząc jak wiewiórki chowają się w dziuplach. Usiadł pod tęczowym drzewem i smutno patrzył na swoje zielone rączki.

Nagle usłyszał cichutki płacz. To mała sarenka Kalinka zapłatała sobie nóżkę w jeżynowy krzak. „Pomóż mi, proszę” – poprosiła. Oliś ostrożnie podszedł i swoimi mięciutkimi łapkami rozplątał ciernie. Kalinka uśmiechnęła się: „Dziękuję! Jesteś taki miły!”.

Od tego dnia Kalinka i Oliś zostali przyjaciółmi. Sarenka opowiedziała innym zwierzętom, że Zombiaczek ma dobre serce. Zajączki, lisy i sójki zaczęły przychodzić do Olisia, żeby się z nim bawić. Okazało się, że Zombiaczek świetnie robi galaretkowe babeczki i zna najfajniejsze zabawy w chowanego.

Pewnego popołudnia Zombiaczki zorganizowały wielki piknik. Wszyscy przynieśli swoje ulubione smakołyki: muchomorkowe ciasteczka, nektarowe lizaki i błotne trufle. Oliś tańczył z Kalinką, a inne zwierzęta klaskały. Las rozbrzmiewał śmiechem.

„Widzisz, Oliś?” – powiedziała Kalinka. „Nie liczy się, jak wyglądasz, ale co masz w sercu.” Oliś przytulił przyjaciółkę i poczuł, że jest najszczęśliwszym Zombiaczkiem na świecie. Zrozumiał, że każdy jest wyjątkowy na swój sposób.

Gdy słońce schowało się za górami, a na niebie zapaliły się pierwsze gwiazdy, Zombiaczki wróciły do swoich domków w pniach drzew. Oliś położył się na swoim liściastym posłaniu, przykrył kocykiem z mchu i zamknął swoje jedno duże oko. Księżyc świecił mu prosto w okno, a wiatr nucił kołysankę.

„Dobranoc, lesie” – wyszeptał Oliś. „Dobranoc, przyjaciele.” I zasnął spokojnie, śniąc o galaretkowych babeczkach i tęczowych drzewach. W Ząbkowym Lesie zapanowała cisza, przerywana tylko cichym chrapaniem Zombiaczków.