Franklin i tajemnica cierpliwości

— Bajka do czytania —

Mały żółwik Franklin mieszkał w zielonym lesie, w domku ukrytym pod wielkim dębem. Każdego ranka budził się z uśmiechem, bo uwielbiał patrzeć, jak słońce wschodzi nad polaną.

Pewnego dnia Franklin znalazł na ścieżce maleńkie, złociste nasionko. Było takie malutkie, że prawie go nie zauważył. – Co z ciebie wyrośnie? – szepnął zaciekawiony. Postanowił zasadzić je w swoim ogródku, tuż obok kamiennej ścieżki.

Franklin wykopał dołek, włożył nasionko i przykrył je ziemią. Potem przyniósł w liściu odrobinę wody i delikatnie podlał. – Musisz być cierpliwy – powiedział do siebie. – Roślinki potrzebują czasu, żeby urosnąć.

Minął dzień, potem drugi, a potem cały tydzień. Franklin codziennie sprawdzał, czy nasionko już wykiełkowało. Ale ziemia była gładka i ciemna. – Może zrobiłem coś nie tak? – martwił się żółwik. Chciał już kopać dalej, ale przypomniał sobie, co mówiła mama: „Cierpliwość to skarb, który zawsze się opłaca”.

Więc Franklin czekał. Podlewał, usuwał chwasty i czasem siadał obok, opowiadając nasionku historie o przygodach w lesie. Aż pewnego ranka, gdy słońce obudziło go swym blaskiem, Franklin wyjrzał przez okno i aż podskoczył z radości. Z ziemi wystawał malutki, zielony listek!

Z każdym dniem listków było coraz więcej. W końcu z ziemi wyrosła piękna, srebrzysta roślina, a na jej szczycie zakwitł błękitny kwiat – najpiękniejszy, jaki Franklin kiedykolwiek widział. – Gdybym się poddał, nigdy bym go nie zobaczył – pomyślał żółwik z uśmiechem.

Tego wieczoru Franklin usiadł obok kwiatu i patrzył, jak zachodzące słońce maluje niebo na pomarańczowo i różowo. Czuł się dumny i szczęśliwy. Wiedział, że cierpliwość naprawdę jest skarbem. Zamknął oczy i wsłuchał się w szum liści i cichy śpiew ptaków.

Powoli robiło się ciemno, a nad lasem pojawiły się pierwsze gwiazdy. Franklin wrócił do swojego domku, położył głowę na miękkiej poduszce i westchnął spokojnie. – Dobranoc, kwiatku – szepnął. – Dobranoc, świecie. I zasnął, otulony ciszą nocy.