Bajka o odważnym sercu i cichym bohaterstwie

— Bajka do czytania —

Daleko za miastem, tam gdzie las gęstniał i zapadał zmrok, stała maleńka wioska. Mieszkał w niej Jaś, siedmioletni chłopiec o wielkich, ciekawskich oczach. Pewnego wieczoru, gdy niebo zaczynało się rumienić, Jaś usłyszał ciche kroki i zobaczył wśród drzew trzech żołnierzy w zielonych mundurach.

Żołnierze nie mieli karabinów ani ostrych mieczy. Każdy niósł na plecach plecak pełen narzędzi: młotki, gwoździe, deski i liny. Najstarszy z nich, kapitan Witek, uśmiechnął się do Jasia i powiedział: „Cześć, mały. My jesteśmy żołnierzami lasu. Nie walczymy, tylko pomagamy. Dziś przyszliśmy naprawić mostek nad strumykiem, bo wiewiórki mają kłopot z przejściem na drugą stronę”.

Jaś zdziwił się: „Żołnierze od naprawiania mostków?”. Kapitan Witek wyjaśnił: „Bywa, że żołnierze bronią domów, a czasem naprawiają. Prawdziwa odwaga to nie krzyczeć i nie atakować, ale widzieć, kiedy innym potrzebna jest pomoc”. Chłopiec przysiadł na pniu, by obserwować, jak żołnierze pracują: jeden wbijał gwoździe, drugi mierzył deski, trzeci krzyczał: „Uwaga, lina!”.

Gdy mostek był prawie gotowy, zerwał się silny wiatr. Liście wirowały, a jedna sucha gałąź spadła z wysokiego dębu prosto na żołnierza o imieniu Franek. Franek zachwiał się, ale nie upadł. Inny żołnierz, Michał, natychmiast podbiegł, otarł mu pot z czoła i zapytał: „Boli?”. Franek uśmiechnął się: „Troszeczkę, ale dziękuję, że spytałeś”.

Jaś podszedł bliżej i zobaczył, że Franek ma skaleczoną rękę. Chłopiec zerwał się, zerwał liść babki, przyłożył do ranki i powiedział: „Moja babcia mówi, że babka leczy”. Żołnierze spojrzeli po sobie zdziwieni, a potem zaczęli się śmiać – cicho i serdecznie. „Dziękujemy, mały doktorze” – powiedział kapitan Witek.

Gdy mostek stanął piękny i mocny, wiewiórki przeszły na drugą stronę, skacząc z radością. Żołnierze spakowali narzędzia, a Jaś zapytał: „Czy wy jesteście prawdziwymi bohaterami?”. Kapitan Witek pochylił się i szepnął: „Nie liczy się to, czy ktoś cię nazwie bohaterem. Liczy się to, że zrobiłeś coś dobrego, nawet gdy nie patrzy na ciebie tłum”.

Noc zapadła nad lasem. Jaś wrócił do domu, umył zęby i wślizgnął się pod kołdrę. Przez okno widział, jak gwiazdy migoczą nad koronami drzew. Pomyślał: „Może jutro też zrobię coś małego, ale dobrego dla kogoś”. I z tą myślą, cichutko, zasnął.