Złoty Kształt, co się bał ciemności

— Bajka do czytania —

W krainie Kolorów i Kształtów, tam gdzie słońce malowało łąki na złoto, mieszkał mały, błyszczący Złoty Trójkącik.

Wszyscy go nazywali Złotkiem, bo miał trzy równe boki i lśnił jak moneta. "Jestem najpiękniejszy!" – cieszył się, gdy promienie słońca ogrzewały jego boki.

Ale gdy zapadał zmrok, a słońce chowało się za górami, Złotko robił się smutny. "W ciemności nikt mnie nie widzi, jestem tylko szarym kawałkiem!" – szeptał i chował się pod listkiem.

Pewnego wieczoru, gdy gwiazdy zaczęły mrugać, do Złotka podszedł Zielony Kwadrat. "Czemu się chowasz?" – zapytał. "Bo jestem niewidzialny bez słońca" – odpowiedział Złotko.

Zielony Kwadrat uśmiechnął się: "Popatrz w górę, na księżyc. On też jest srebrny, ale świeci! Ty też masz swój blask – w swoim sercu." Złotko spojrzał w niebo.

Nagle zobaczył, że jego boki delikatnie odbijają światło gwiazd. Lśnił, ale inaczej niż za dnia – jak mały, spokojny ogarek. "Widzę cię!" – zawołał Czerwony Kółko, tocząc się obok.

Złotko przestał się bać. Każdej nocy przypominał sobie słowa przyjaciół: "Nie potrzebuję słońca, by świecić. Wystarczy, że patrzę w gwiazdy."

A gdy mama złożyła go na poduszce, Złotko zamknął swoje trzy boki i pomyślał: "Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, przyjaciele. Już nie boję się ciemności, bo mam was w sercu."