Bajka o srebrnym dla dzieci

— Bajka do czytania —

Na niebie, wysoko nad chmurami, mieszkała mała srebrna gwiazdka o imieniu Iskierka. Każdej nocy patrzyła na inne gwiazdy – złote, czerwone, niebieskie – i myślała: „Czy mój srebrny kolor jest równie piękny?”

Pewnego wieczoru Iskierka postanowiła wyruszyć w podróż, by odnaleźć odpowiedź. Poleciała w dół, mijając księżyc i chmury, aż dotarła do lasu. W lesie spotkała lisa o rudym futrze.

Lis zapytał: „Dokąd tak lecisz, mała gwiazdko?” Iskierka odpowiedziała: „Szukam kogoś, kto powie mi, czy srebrny kolor jest ładny.” Lis uśmiechnął się i rzekł: „Srebrny? To kolor rosy na liściach o poranku. Jest delikatny i piękny.”

Iskierka poleciała dalej i spotkała sowę o brązowych piórach. Sowa powiedziała: „Srebrny to kolor księżycowej poświaty na stawie. Sprawia, że woda błyszczy jak klejnoty.”

Następnie Iskierka ujrzała małego chłopca, który siedział na polanie i patrzył w niebo. Chłopiec szepnął: „Patrzę na gwiazdy. Najbardziej lubię te srebrne – one migoczą jak uśmiechy.”

Iskierka poczuła ciepło w sercu. Zrozumiała, że srebrny kolor nie musi być taki jak inne – jest wyjątkowy, bo świeci spokojnie w nocy i daje ludziom radość.

Wróciła na swoje miejsce na niebie i spojrzała w dół. Las, łąka i domy lśniły w srebrnym blasku. Iskierka pomyślała: „Jestem potrzebna. Mój kolor pomaga światu zasypiać w ciszy.”

I tak każdej nocy Iskierka świeciła srebrnym światłem, a dzieci w domkach zamykały oczy, czując, że są bezpieczne. Gwiazdka uśmiechała się, wiedząc, że jej kolor jest darem dla wszystkich.

A gdy zapadał zmrok, Iskierka nuciła cichą kołysankę, a całe niebo wtórowało jej srebrnym blaskiem. „Dobranoc, maleńka” – szeptała do każdego dziecka, które zasypiało pod jej opieką. W końcu sama też zamknęła oczka i zasnęła, otulona srebrną poświatą.