Złota Rybka, która uczyła patrzeć sercem

— Bajka do czytania —

Nad małym, błękitnym jeziorem mieszkała Zosia – sześcioletnia dziewczynka z warkoczykami i piegami na nosie. Pewnego popołudnia, kiedy pluskała się w płytkiej wodzie, zobaczyła coś lśniącego. To była złota rybka o łuskach jak małe słonka. Rybka popatrzyła na Zosię i mrugnęła okiem.

Zosia aż podskoczyła z radości. – Jesteś prawdziwą złotą rybką! – zawołała. – Proszę, spełnij moje trzy życzenia! Chcę nową lalkę, dużo czekoladek i żeby jutro była sobota! Ale rybka nie odpowiedziała. Zamiast tego zaczęła krążyć wokół Zosi, a potem wskazała płetwą na brzeg.

Zosia spojrzała w tamtą stronę. Na brzegu siedziała mama i machała do niej z uśmiechem. – Popatrz – zdawała się mówić rybka – twój pierwszy skarb to ten uśmiech. Zosia poczuła w brzuchu ciepło. – No tak, mama zawsze na mnie czeka – szepnęła.

Rybka zanurkowała i wypłynęła z małym, błyszczącym kamykiem. Położyła go na dłoni Zosi. Dziewczynka przyjrzała się uważnie: w kamyku odbijało się słońce, tworząc małą tęczę. – To jak wspomnienie wczorajszego spaceru z tatą – powiedziała Zosia. – Biegliśmy po łące i on mnie uczył gwizdać.

Rybka zrobiła kółko w wodzie, a potem wskoczyła do małej sadzawki, gdzie między trzcinami skakała żabka. – A to – zaśmiała się Zosia – to skarb nazywa się zabawa! Codziennie przychodzę nad jezioro i mam tyle przygód! – Przestała myśleć o lalce i czekoladkach. W jej sercu zrobiło się tak pełno, jakby już dostała wszystkie prezenty świata.

– Dziękuję, złota rybko – powiedziała cicho Zosia. – Ty nie spełniasz życzeń, ale pomagasz mi zobaczyć, co już mam. Rybka mrugnęła, zanurkowała głęboko i zniknęła wśród wodnych roślin. Na pożegnanie wypuściła kilka srebrzystych bąbelków, które uniosły się w górę jak małe baloniki.

Wieczorem Zosia leżała w łóżku. Przez okno widziała księżyc odbijający się w jeziorze. Pomyślała o uśmiechu mamy, o spacerze z tatą i o żabce, która udawała jej przyjaciółkę. – To były najlepsze życzenia na świecie – wyszeptała. – Nie trzeba nowych zabawek, żeby być szczęśliwym.

Złota rybka nie spełniła marzeń Zosi z daleka – pokazała jej, że marzenia są już w niej, w każdym dniu i każdej chwili. Dziewczynka zamknęła oczy, a wokół jej łóżka tańczyły srebrne bąbelki i ciche pluskanie fal. Dobranoc, Zosiu. Dobranoc, złota rybko. Śpijcie spokojnie pod rozgwieżdżonym niebem.