Bajka o złodzieju i zaczarowanym lesie

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki miały kolorowe dachy, mieszkał chłopiec o imieniu Kacperek. Kacperek nie był złym dzieckiem, ale czasem, gdy czegoś bardzo pragnął, a nie miał, brał to po kryjomu. Pewnego dnia postanowił ukraść magiczny kamień z ogrodu starego czarodzieja.

Kacperek zakradł się do ogrodu pana Borysa, czarodzieja, który mieszkał na skraju lasu. W ogrodzie stał mały, srebrzysty kamień, który – jak mówiono – spełniał marzenia. Kacperek bardzo chciał mieć nowy rower, więc myślał, że kamień mu go da. Gdy tylko dotknął kamienia, poczuł dziwne ciepło, a potem cały ogród zniknął.

Zamiast w ogrodzie, Kacperek znalazł się w głębokim, ciemnym lesie. Drzewa szeptały: „Dlaczego wziąłeś to, co nie twoje?”. Kacperek przestraszył się i schował za krzak. Wtedy zza pnia wyszedł mały, srebrny lis. Lis miał oczy jak gwiazdki i powiedział: „Widziałem, co zrobiłeś. Kamień nie da ci szczęścia, jeśli nie nauczysz się dzielić”.

Kacperek spuścił głowę. „Przepraszam – wyszeptał – ale tak bardzo chciałem rower”. Lis uśmiechnął się: „W lesie każdy ma coś, czego pragnie. Ale prawdziwe skarby to przyjaciele i pomoc. Chodź, pokażę ci drogę powrotną, ale najpierw musisz naprawić swój błąd”.

Razem z lisem Kacperek szedł przez las. Po drodze spotkali wiewiórkę, która zgubiła orzechy. Kacperek pomógł jej znaleźć zapasy pod liśćmi. Wiewiórka podziękowała i dała mu jeden orzech. Potem spotkali sowę, która miała złamane skrzydło. Kacperek delikatnie owinął jej skrzydło chusteczką.

Sowa powiedziała: „Jesteś dobrym chłopcem, mimo że wziąłeś kamień”. Kacperek zrozumiał, że pomaganie daje mu ciepło w sercu, o wiele większe niż rower. Lis zaprowadził go na polanę, gdzie stał magiczny kamień. Kamień błyszczał teraz jaśniej niż przedtem.

„Oddaj kamień – powiedział lis – i pomyśl o jednym dobrym życzeniu”. Kacperek położył kamień na mchu i szepnął: „Chcę, żeby wszyscy w miasteczku byli szczęśliwi”. Kamień zaiskrzył, a wokół rozsypały się złote iskierki. Kacperek poczuł, że wraca do ogrodu pana Borysa.

Pan Borys stał przy furtce i uśmiechał się: „Widzę, że zrozumiałeś lekcję. Kamień nie był do kradzieży, ale do nauki. Teron możesz wrócić do domu, a ja dam ci małą pomoc – nowy rower, ale pod warunkiem, że będziesz się nim dzielić z kolegami”. Kacperek obiecał i od tej pory zawsze pamiętał, że lepiej dawać niż brać.

Wieczorem Kacperek wrócił do swojego pokoju. Przez okno widać było gwiazdy. Jedna z nich mrugnęła do niego – to był znak od lisa. Kacperek zamknął oczy i uśmiechnął się. Wiedział, że już nigdy nie weźmie niczego, co nie jest jego. I zasnął spokojnie, z myślą o dobrych przygodach.