Buni i pierwszy śnieg

— Bajka do czytania —

Pewnego zimowego poranka mały króliczek Buni wyjrzał z norki. Wszystko wokół było białe. 'Ojej, co to?' – szepnął. Z nieba spadały leciutkie płatki. To był pierwszy śnieg w życiu Buni.

Buni ostrożnie wysunął łapkę. Płatki śniegu były miękkie i chłodne. Dotknął jednego – zniknął. 'Gdzie się podział?' – zdziwił się. Drugi płatek usiadł mu na nosku. Buni kichnął, a wszystkie płatki wokół zatańczyły.

Postanowił pobiec dalej. Śnieg skrzypiał pod łapkami. Buni robił małe skoki, a za nim zostawały ślady. 'To moje znaczki!' – cieszył się. Nagle zobaczył, że inne zwierzęta też zostawiły ślady. Ptaszek narysował gwiazdkę, a wiewiórka kółka.

Buni bawił się tak długo, aż zmarzły mu uszy. Zaczęło mu być zimno. 'Gdzie jest moja norka?' – zapytał cicho. Wokół wszystko było białe i takie samo. Buni poczuł się zagubiony.

Wtedy usłyszał znajomy głos. To była mama. 'Buni, jesteś tutaj!' – zawołała. Mama miała ciepły szalik. Przytuliła króliczka i zaprowadziła go do norki. W środku palił się mały ogień, a na stole czekała gorąca herbata z miodem.

Mama powiedziała: 'Zima jest piękna, ale trzeba pamiętać o ciepłym domku. I o tym, że zawsze można wrócić do bliskich.' Buni skinął głową. Wypił herbatkę i poczuł, jak wraca mu ciepło.

Potem mama otuliła go kocykiem. Buni patrzył przez okno na padający śnieg. Płatki wirowały w blasku księżyca. Było cicho i spokojnie. 'Dobranoc, mamo' – szepnął Buni.

Buni zamknął oczy, a nad norką rozbłysły pierwsze gwiazdy. Śnieg delikatnie otulił cały las. Wszystko zasnęło w białej ciszy. Dobranoc, Buni. Dobranoc, zimo.