Bulwa, mały ziemniaczek

— Bajka do czytania —

W małym ogródku, pod wielkim liściem, mieszkał mały ziemniaczek o imieniu Bulwa. Był okrągły, brązowy i trochę nierówny, z małymi garbkami na skórce. Każdego dnia patrzył, jak inne warzywa – marchewka, pomidor, rzodkiewka – bawią się w słońcu i są takie kolorowe i gładkie. Bulwa wzdychał i myślał: „Ja jestem taki brzydki, nikt mnie nie zauważy”.

Pewnego popołudnia marchewka Marcysia zapytała: „Bulwo, dlaczego nie chcesz się z nami bawić?”. Bulwa spuścił wzrok. „Bo jestem nieładny i nierówny. Kto chciałby się bawić z takim ziemniaczkiem?” – odpowiedział cicho. Pomidor Piotr uśmiechnął się: „Ale to twoje garbki cię wyróżniają! Kiedy się śmiejesz, wyglądasz jak księżyc z dołeczkami. Jesteś wyjątkowy.”

Bulwa nie wiedział, co powiedzieć. Nagle z kuchni dobiegł głos kucharza: „Dziś zrobimy pyszne puree – potrzebuję jednego dużego ziemniaka!”. Bulwa przestraszył się i schował pod liść. Ale Marcysia zawołała: „To ty, Bulwo! Jesteś największy i najsilniejszy!”.

Kucharz delikatnie podniósł Bulwę i włożył go do miski z wodą. Bulwa zamknął oczy i myślał: „Czy to już koniec?”. Jednak w wodzie było przyjemnie, a potem ktoś go wymył i obrał ze skórki. Ku zdziwieniu Bulwy – pod spodem okazał się być gładki i kremowy. „Ojej, jestem piękny w środku!” – szepnął.

Kucharz ugotował Bulwę, a potem ubił go na puszyste puree. Do miski dołączyły inne warzywa – marchewka dodała pomarańczowego koloru, pomidor – czerwonego, a rzodkiewka – różowych kropek. Razem stworzyli kolorowe, pyszne danie. Bulwa poczuł się ważny i potrzebny. „Nie liczy się, jak wyglądasz z zewnątrz – liczy się, co masz w środku” – pomyślał.

Wieczorem wszystkie warzywa wróciły do ogródka. Bulwa leżał w misce obok swoich przyjaciół i patrzył w niebo. Gwiazdy migotały jak małe ziemniaczki na granatowym obrusie. Był zmęczony, ale szczęśliwy. Marcysia przytuliła go liściem i szepnęła: „Jesteś naszym ulubionym ziemniaczkiem, Bulwo.”

Bulwa zamknął oczy. Czuł ciepło i spokój. W ogródku zrobiło się cicho, tylko wiatr lekko poruszał liśćmi. „Dobranoc, Bulwo” – szepnęły warzywa. A gwiazdy nad ogródkiem świeciły tak jasno, jakby mówiły: „Śpij słodko, mały ziemniaczku. Jesteś dokładnie taki, jaki powinieneś być.” I Bulwa zasnął z uśmiechem na swojej nierównej, brązowej twarzy.