Bajka o Małym Króliczku i Srebrnym Piórku

— Bajka do czytania —

Mały Króliczek o imieniu Tuptuś mieszkał w przytulnej norce na skraju lasu. Każdego wieczoru, gdy słońce chowało się za horyzont, Tuptuś kładł się do swojego mięciutkiego łóżeczka. Ale tej nocy coś było nie tak – jego oczka wciąż były szeroko otwarte, a ogonek niespokojnie podskakiwał.

– Mamusiu, nie mogę zasnąć – szepnął Tuptuś do swojej mamy, która właśnie wchodziła do norki. Mama Króliczka uśmiechnęła się ciepło i usiadła na brzegu łóżeczka. – Wiem, kochanie. Czasami trudno jest wyciszyć swoje myśli i ciało przed snem – powiedziała cicho.

– Ale jak to zrobić? – zapytał Tuptuś, przecierając zaspane oczka. Mama sięgnęła do kieszeni swojego fartuszka i wyjęła małe, błyszczące piórko. – To jest srebrne piórko od Pani Księżycowej. Ono pomaga małym zwierzątkom zasypiać, gdy mają kłopoty – wyjaśniła.

Tuptuś z zaciekawieniem spojrzał na piórko. – Czy mogę je dotknąć? – zapytał. Mama przytaknęła i delikatnie przesunęła piórkiem po jego nosku. Tuptuś poczuł przyjemny, chłodny dreszczyk. – Teraz zamknij oczy i wyobraź sobie, że jesteś na łące pełnej mięciutkiej trawy – szepnęła mama.

Tuptuś zamknął oczy i zobaczył przed sobą zieloną łąkę. Wiatr delikatnie poruszał trawą, a w oddali świeciły gwiazdy. – Czujesz, jak twoje łapki stają się ciężkie? – spytała mama. Tuptuś skinął głową. – A twoje uszka opadają? – dodała. Tuptuś poczuł, jak jego uszy stają się miękkie i ciepłe.

Nagle na łące pojawił się mały, srebrny motylek. Zatrzepotał skrzydłami i usiadł na nosie Tuptusia. – To Pani Księżycowa przysyła ci dobranoc – szepnęła mama. Tuptuś uśmiechnął się sennie. Motylek zaczął nucić cichą melodię, która brzmiała jak szum strumyka.

Tuptuś poczuł, jak jego oddech staje się wolniejszy, a serduszko bije równo i spokojnie. – Już czas, by twoje ciało odpoczęło – powiedziała mama, głaszcząc go po głowie. – Pamiętaj, że każda noc to czas na sen, a każdy poranek to nowa przygoda.

Gdy Tuptuś otworzył oczy, zobaczył, że mama schowała piórko do kieszeni. – Dziękuję, mamusiu – wyszeptał, a jego powieki stały się coraz cięższe. Ostatnią rzeczą, jaką zobaczył, był blask księżyca wpadający przez okno norki. Wkrótce zapadł w głęboki, spokojny sen, a wokół niego zapanowała cisza przerywana tylko cichym szumem drzew.

Następnego ranka Tuptuś obudził się wypoczęty i uśmiechnięty. – Mamusiu, czy mogę dziś wieczorem znów użyć srebrnego piórka? – zapytał. Mama przytuliła go i powiedziała: – Oczywiście, ale pamiętaj, że najważniejsze jest, byś sam nauczył się wyciszać. Piórko tylko ci w tym pomaga.