Bajka o czesaniu się dla dzieci

— Bajka do czytania —

Mała Zuzia miała piękne, długie włosy, które czasem plątały się w małe węzełki. Każdego ranka, gdy mama mówiła „czas na czesanie”, Zuzia chowała grzebień pod poduszkę.

Pewnego dnia do okna Zuzi zapukał wietrzyk. „Czemu nie chcesz czesać włosów?” – spytał ciepło. „Bo bolą i są nudne” – odpowiedziała Zuzia.

Wietrzyk uśmiechnął się. „A gdybym ci pokazał, że czesanie może być jak zabawa? Włosy lubią być głaskane szczotką, a ty możesz przy tym śpiewać piosenkę.”

Zuzia wyjęła grzebień i zaczęła delikatnie przesuwać go od góry do dołu. „Raz, dwa, trzy – czeszę ja, a włosy tańczą jak mgła” – nuciła.

Nagle poczuła, że włosy stają się gładkie i lśniące. Każde pociągnięcie grzebienia przypominało jej głaskanie kotka. „To wcale nie boli!” – zawołała.

Mama wróciła i zobaczyła Zuzię z błyszczącymi włosami. „Jesteś dzielna, córeczko. Czesanie to taki mały rytuał, który sprawia, że jesteśmy zadbani i czujemy się dobrze.”

Od tego dnia Zuzia czesała się sama, a jej włosy zawsze były miękkie jak jedwab. Nawet wietrzyk przylatywał, by jej pogratulować.

Wieczorem, gdy księżyc świecił przez okno, Zuzia położyła grzebień obok łóżka i szepnęła: „Dobranoc, włoski. Jutro znów się uczeszę.” I zasnęła spokojnie, a gwiazdy migotały na niebie.