Mały Miś i Gwiazdkowa Łąka

— Bajka do czytania —

Mały Miś siedział na swojej łące i patrzył w niebo. Było pełne małych, błyszczących kropeczek – gwiazdek. „Ile ich jest?” – zapytał cicho. „Może uda mi się je wszystkie policzyć?”

Zaczął od pierwszej gwiazdki, wskazując łapką: „Raz”. Potem druga: „Dwa”. Trzecia, czwarta, piąta – ale gwiazd było coraz więcej. „Sześć, siedem, osiem…” – liczył Miś, a jego nos poruszał się w rytm słów.

Nagle zobaczył gwiazdkę, która mrugała szybciej od innych. „O, ta jest wyjątkowa!” – zawołał. „Może to gwiazdka, która chce się ze mną bawić?” I zapomniał o liczeniu, bo zaczął jej machać łapką.

Wtedy zza chmurki wyjrzała druga mrugająca gwiazdka. Potem trzecia, czwarta… Cała gromada zaczęła mrugać jak małe ogniki. Miś roześmiał się głośno. „Nie dam rady was wszystkich policzyć, ale mogę się z wami cieszyć!”

Położył się na miękkiej trawie i patrzył w górę. Gwiazdki tańczyły na niebie, a wokół panowała cisza. „Może nie trzeba liczyć” – pomyślał. „Ważne, że są i że są piękne”.

Zamknął oczy i poczuł, jak ciepły wiatr głaszcze go po futerku. Gwiazdki świeciły coraz łagodniej, jakby też szykowały się do snu. Miś ziewnął szeroko. „Dobranoc, gwiazdeczki” – szepnął.

I wtedy jedna mała gwiazdka spłynęła niżej i delikatnie musnęła jego nosek. „Dobranoc, Misiu” – odpowiedziała cichutko. Miś uśmiechnął się przez sen i zasnął spokojnie.

Nad łąką zapadła cisza. Gwiazdy migotały jeszcze przez chwilę, ale też zaczęły gasnąć jedna po drugiej, bo wiedziały, że mały Miś już śpi. A na niebie została tylko jedna – najjaśniejsza – by mu świecić do rana.