Zajączek, który pomalował wiatr

— Bajka do czytania —

W małym, przytulnym domku pod starym dębem mieszkał Puk, najmniejszy zajączek w całej Wielkanocnej Krainie. Wszyscy dookoła malowali pisanki, plecili koszyki i piekli baby, ale Puk ciągle słyszał: „Jesteś za mały, żeby pomóc”.

Puk bardzo chciał być pomocny. Widział, jak Mądra Sowa waży jajka, a Pan Borsuk niesie ogromne kosze. Puk próbował podlewać kwiaty, ale wiadro było za ciężkie. Próbował polerować muszelki, ale łapki mu drżały. Usiadł pod dębem i westchnął: „Jestem za mały na wszystko”.

Wtedy nadleciał Wietrzyk, ciepły i figlarny. „Płaczesz, Puk? Co się stało?” - zaszeleścił. Puk opowiedział mu o swoich zmartwieniach. Wietrzyk uśmiechnął się chytrze: „A może byś pomalował… wiatr?”. Puk zdziwił się, ale Wietrzyk poleciał dalej, zostawiając go samego z tą myślą.

Następnego dnia Puk wziął pędzelek i resztki farb. Gdy Wietrzyk wracał, Puk zamalował kilka jego smug na tęczowo. „Łaskocze!” - zachichotał Wietrzyk i zaczął krążyć wokół. Wkrótce cała Łąka Wielkanocna wypełniła się kolorowymi podmuchami: niebieskie fale nad stawem, różowe wiry wśród kwiatów i żółte kółka nad polami.

Zajączki, ptaszki i wiewiórki wybiegły z domków. „Pięknie!” - wołały. „Kto to zrobił?”. Puk schował się za dębem, ale Wietrzyk zdradził tajemnicę. Wszyscy patrzyli na małego zajączka z podziwem. Mądra Sowa uścisnęła go skrzydłem: „Widzisz, Puk, nie trzeba być dużym, by zrobić coś wielkiego. Wystarczy mieć odwagę i robić to, co kochasz”.

Tego dnia Puk zrozumiał, że każdy ma swój dar. Jego małe łapki potrafiły malować radość, a wystarczyło uwierzyć, że to może być coś ważnego. Puk przestał mierzyć swoją wartość rozmiarem – zaczął mierzyć ją sercem.

Wieczorem Puk usiadł na progu swojego domku. Wietrzyk cicho muskał jego zmęczone uszy, niosąc ze sobą resztki farb. Nad łąką pojawiły się pierwsze gwiazdy, a wiatr malował je na delikatny, srebrny kolor. Puk ziewnął, czując spokój. Był szczęśliwy, że pomógł na swój własny sposób.

Wkładając głowę pod kocyk, Puk spojrzał w niebo. „Dobranoc, Wietrzyku” – szepnął. „Dobranoc, mały przyjacielu” – odpowiedział wiatr. Gwiazdy zamrugały radośnie, a cała Wielkanocna Kraina zapadła w słodki, kolorowy sen.