Przyjaciele z Leśnej Polany

— Bajka do czytania —

W małej leśnej polanie mieszkał zajączek o miękkim futerku, imieniem Zuzia. Miał długie uszy, które zawsze sterczały na baczność, i różowy nosek, który wciąż węszył za przygodami. Najlepszym przyjacielem Zuzi był kogutek Kacper. Kacper miał srebrzyste piórka i pyszny, czerwony grzebień, a jego pianie budziło cały las. Razem bawili się od rana do wieczora, zbierali poziomki i skakali po mchu. Pewnego dnia na polanie pojawił się lis Leon – rudy, z bystrymi oczami i cieniutkim nosem.

Lis Leon od dawna obserwował Zuzię i Kacpra. „Jakie to głupiutkie stworzenia” – mruczał pod nosem, liżąc łapę. Postanowił ich oszukać, by zdobyć zapasy jedzenia, które schowali pod starym dębem. Najpierw podszedł do Zuzi z słodkim uśmiechem: „Droga zajączku, czy mogłabyś mi pokazać waszą kryjówkę? Podobno jest tam mnóstwo soczystej marchewki. Ja tylko popatrzę.” Zuzia zmarszczyła nosek. „Nie wiem, Leon, Kacper mówi, że nie wolno ufać obcym.” Lis zaśmiał się cicho: „Ale my jesteśmy sąsiadami! Na pewno mogę prosić o odrobinę marchewki.”

Kiedy Kacper usłyszał o prośbie lisa, zmartwił się. „Zuziu, coś mi tu nie gra” – powiedział, strzepując piórka. „Leon nie słynie z uczciwości. Pamiętasz, jak zabrał borówki wiewiórce Poli?” Zuzia skinęła głową. Postanowili pójść do lisa razem. Stanęli przed lisią norą, a Kacper zaśpiewał: „Leon, Leon, otwórz drzwi, chcemy wiedzieć, co się śni!” Lis wyjrzał, trochę zaskoczony. „A, to wy. Już myślałem, że przynieśliście marchewki.” Kacper odpowiedział: „Najpierw powiedz, dlaczego chcesz naszą kryjówkę?”

Leon westchnął i przyjął inną taktykę. „Bo jestem samotny i głodny. Nikt się mną nie opiekuje.” Zuzi zrobiło się żal lisa, ale Kacper pozostał czujny. „Jeśli jesteś głodny, mogę podzielić się ziarnem. Ale nie zdradzimy naszej kryjówki. Lepiej zaprzyjaźnijmy się i pomóżmy sobie nawzajem.” Lis zdziwił się – nie spodziewał się takiej propozycji. „Pomagać? Ja zwykle tylko biorę.” Kacper uśmiechnął się: „Właśnie dlatego warto spróbować czegoś nowego.”

Tak od tego dnia zaczęła się nietypowa przyjaźń. Leon pomagał Zuzi kopać marchewki (swoim długim pyskiem) i pilnował, by sowy nie straszyły kogutka w nocy. Kacper uczył lisa piosenek, a Zuzi pokazywała, które zioła są smaczne. Wkrótce zapasy pod dębem rosły, bo zbierali razem. Nawet inne zwierzęta – wiewiórka Pola czy borsuk Stefan – zaczęły do nich dołączać. Las stał się głośniejszy od śmiechu i piania.

Pewnego wieczoru Leon powiedział: „Myślałem, że najważniejsze jest mieć wszystko dla siebie. A teraz widzę, że dzielenie się daje więcej radości.” Zuzia przytuliła się do niego: „To prawda, ale najpierw musieliśmy zaufać sobie nawzajem.” Kacper zaskrzeczał: „A i pilnować się, by nikt nie oszukał – bo przyjaźń to też odpowiedzialność.” Wszyscy troje usiedli na mchu i patrzyli, jak zachodzi słońce.

Kiedy noc zapadła, Zuzia wróciła do swojej norki. Włożyła głowę pod miękką łapkę i zamknęła oczy. Przez okienko widziała gwiazdy, które mrugały jak przyjaciele. „Dobranoc, Kacprze. Dobranoc, Leonie.” – szepnęła. Kogutek już spał na grzędzie, a lis cicho pochrapywał w swojej norze. Las był spokojny i pełen ciepła. I tak każdego dnia uczyli się, że razem można więcej – nawet jeśli na początku wydaje się, że ktoś jest inny.

Zajączek Zuzia zasnęła snem sprawiedliwych. A nad polaną świecił księżyc, który widział wszystko i uśmiechał się do małych, dzielnych serc.