Bajka o zajączku Filipie

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Filip mieszkał w norce pod wielkim dębem. Codziennie biegał po łące, skakał przez krzaki i szukał najsmaczniejszych marchewek. Ale dzisiaj był wyjątkowo zmęczony – chciał znaleźć najlepsze miejsce do spania.

Filip poszedł w stronę strumyka. Siedziała tam sowa Zosia. „Filipie, dokąd tak pędzisz?” – zapytała. „Szukam miejsca na sen, Zosiu. Gdzie jest najlepsze miejsce?” – odpowiedział zajączek. Sowa zmrużyła oczy. „Może tam, gdzie jest cicho? Spróbuj pod starym mostkiem.”

Podziękował i pobiegł do mostku. Pod nim było spokojnie, ale woda pluskała głośno. „Nie tutaj” – pomyślał Filip i ruszył dalej.

Spotkał wiewiórkę Basię, która zbierała orzechy. „Basieńko, gdzie mogę spać?” – zapytał. „Na pewno tam, gdzie jest miękko. Spróbuj w mojej dziupli!” – zawołała. Filip wszedł do środka, ale było tam za ciasno i pachniało orzechami. „Dziękuję, ale może znajdę coś innego.”

Wyszedł na polanę. Nagle zobaczył wielką stertę suchych liści pod krzakiem bzu. Podszedł bliżej – liście były miękkie i ciepłe od słońca. „To jest to!” – ucieszył się Filip.

Położył się, ale w trawie coś zaszeleściło. To był mały chrząszcz. „Przepraszam, czy mogę się tu przespać?” – zapytał Filip. „Oczywiście, jest dużo miejsca” – odpowiedział chrząszcz. Zajączek ułożył się wygodnie.

Leżał i patrzył w niebo. Nad polaną świeciły gwiazdy. Filip poczuł, że jego serduszko bije coraz wolniej. Wsłuchiwał się w szum liści i śpiew świerszczy. Było mu tak dobrze, że zamknął oczy.

„Dobranoc, Filipie” – szepnął wiatr. A zajączek z uśmiechem zasnął, mocno przytulony do ciepłych liści, pod migoczącymi gwiazdami.