Bajka o zajączku Filipie dla 2-latka

— Bajka do czytania —

W małym, zielonym lesie, gdzie słońce przebijało się przez liście, mieszkał mały zajączek o imieniu Filip. Miał mięciutkie, szare futerko i długie, różowe uszy, które zawsze stawiały się na baczność, gdy coś ciekawego się działo.

Pewnego wieczoru, gdy księżyc już delikatnie świecił na niebie, Filip siedział na swojej ulubionej, miękkiej trawie pod wielkim dębem. Mama zajączka powiedziała: „Filipku, czas na dobranoc, ale najpierw opowiem Ci małą historię.”

„Dawno, dawno temu,” zaczęła mama, „był sobie mały zajączek, który bardzo lubił skakać po łące. Skakał wysoko, nisko, w lewo i w prawo, aż pewnego dnia znalazł małą, niebieską jagodę.”

„Zajączek,” mówiła dalej mama, „nie wiedział, co to za jagoda. Była okrągła, błyszcząca i pachniała słodko. Postanowił ją powąchać, a potem delikatnie polizać. Jagoda była słodka i smaczna!”

„Od tej pory,” opowiadała mama, „mały zajączek szukał codziennie jednej nowej rzeczy. Raz znalazł żółty listek, innym razem usłyszał śpiew ptaszka, a jeszcze kiedyś zobaczył, jak mrówka niesie dużą igłę.”

„Każda nowa rzecz,” mówiła mama cicho, „była małą przygodą. Zajączek cieszył się z każdego odkrycia, nawet jeśli było malutkie. Wracał do domu z uśmiechem i opowiadał o wszystkim mamie.”

„I tak,” zakończyła mama, „mały zajączek nauczył się, że świat jest pełen małych, bezpiecznych cudów. Wystarczy tylko otworzyć oczy i uważnie patrzeć.”

Filip zamknął swoje różowe oczka, przytulił się do mamy i wyszeptał: „Mamo, ja też będę szukał małych cudów każdego dnia.” A w lesie zapanowała taka cisza, że słychać było tylko szelest trawy i cichutki szmer gwiazd na niebie.