Bajka o zajączku, który chciał być odważny

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Tup mieszkał w lesie pełnym wysokich sosen i miękkiego mchu. Każdego ranka patrzył, jak duże zwierzęta – jelenie, borsuki, a nawet lisy – spacerują pewnym krokiem. Tup marzył, by być choć trochę odważny, tak jak one. Ale gdy słyszał szelest liści, jego serduszko biło szybciej, a on chował się za krzakiem.

Pewnego dnia Tup spotkał starą sowę Mądrę, która siedziała na gałęzi. – Dlaczego tak drżysz, mały? – zapytała. – Boję się wszystkiego – szepnął Tup. – Szelestów, cieni, nawet własnego cienia. Sowa uśmiechnęła się łagodnie. – Odwaga nie polega na tym, by się nie bać. Polega na tym, by robić coś dobrego mimo strachu.

Tup zastanowił się nad słowami sowy. Wkrótce usłyszał ciche popiskiwanie spod kamienia. To mała myszka Zyzka przygniotła sobie ogonek. – Pomóż mi! – pisnęła. Tup zamarł, bo w pobliżu słyszał tupot łap – to lis! Ale przypomniał sobie słowa sowy. Podbiegł, odsunął kamień i pomógł myszce.

– Dziękuję! – powiedziała Zyzka. – Jesteś bardzo odważny! – Ja? – zdziwił się Tup. – Ale przecież bałem się lisa. – Bałeś się, ale i tak pomogłeś – odpowiedziała myszka. – To właśnie prawdziwa odwaga. Tup poczuł, jak jego serce bije spokojniej, a w brzuchu rozlewa się ciepło.

Od tego dnia Tup pomagał innym: zasłonił przed deszczem wiewiórkę, przyniósł listki chorej gąsienicy, a raz zawołał pomoc, gdy mały jeżyk wpadł do rowu. Każdy w lesie mówił: – Tup, ten mały zajączek, jest naprawdę odważny.

Pewnej nocy, gdy gwiazdy świeciły nad lasem, Tup usiadł na swoim miejscu pod sosną. – Nie jestem wielki jak lew – szepnął do siebie. – Ale mogę być dobry. I to wystarczy. Zamknął oczy, a wokół zapanowała cisza, przerywana tylko cichym szumem wiatru.

– Dobranoc, Tup – szepnęła sowa Mądra z góry. – Dobranoc, lesie – odpowiedział zajączek, wtulając się w miękki mech. Jego oddech stał się równy i spokojny. W lesie zapadła noc pełna gwiazd, a Tup zasnął, wiedząc, że prawdziwa odwaga mieszka w sercu każdego, kto pomaga innym.

– Śpij dobrze – powiedziała jeszcze myszka Zyzka, kładąc się obok. – Jutro znów będziesz odważny. Tup uśmiechnął się przez sen, a jego małe łapki rozluźniły się. Noc była cicha, gwiazdy migotały, a w lesie nikt się już nie bał.