Bajka o żabce i bocianie

— Bajka do czytania —

Zosia była małą, zieloną żabką, która mieszkała w stawie pośród kwitnących lilii. Każdego dnia pluskała się wesoło i obserwowała świat z liścia grzybienia. Bała się tylko jednego – bociana, który czasem przylatywał na łąkę. Wszyscy mówili, że bociany jedzą żabki, więc Zosia zawsze chowała się pod wodą, gdy słyszała klekot.

Pewnego słonecznego poranka Zosia wyskoczyła na liść, by wygrzewać się w promieniach słońca. Nagle usłyszała głośne klekotanie. Serce zabiło jej szybciej. To bocian! Szybko wskoczyła do wody, ale w pośpiechu zahaczyła łapką o korzeń i zraniła się w nóżkę. Zabolalo bardzo, a z ranki sączyła się kropelka krwi.

Bocian dostrzegł, że żabka utyka. Zamiast się cieszyć, że ma łatwą zdobycz, poczuł niepokój. Był mądrym ptakiem i wiedział, że zwierzęta też potrzebują pomocy. Podszedł bliżej i łagodnie zapytał: „Co ci się stało?”. Zosia zamarła ze strachu, ale gdy zobaczyła troskę w jego oczach, odważyła się pisnąć: „Zraniłam się w nóżkę”.

Bocian pochylił swój długi dziób i delikatnie obejrzał rankę. „To tylko skaleczenie. Umyję je wodą i przyłożę liść babki. Będzie dobrze” – powiedział. Zosia była zdumiona: bocian, którego się bała, okazał się miły i pomocny. Pozwoliła mu się opatrzeć, a potem opowiedziała mu o swoich lękach.

Bocian westchnął i odpowiedział: „Wiele opowieści o nas, bocianach, to tylko plotki. Owszem, jemy żabki, ale tylko chore lub słabe, by w stawie zostały tylko silne i zdrowe. Ty jesteś żwawa i mądra, więc nie masz się czego obawiać”. Zosia poczuła, jak strach ustępuje miejsca ciekawości.

Od tego dnia żabka i bocian spotykali się na łące. Bocian uczył Zosię, które owady są smaczne, a ona pokazywała mu najpiękniejsze miejsca nad stawem. Inne żabki patrzyły z niedowierzaniem, ale widząc, jak bocian dba o przyjaciółkę, przestały się bać.

Pewnego wieczoru bocian powiedział: „Muszę odlecieć do ciepłych krajów. Ale wrócę na wiosnę. Pamiętaj: nie warto oceniać nikogo po pozorach. Czasem ci, których się boimy, mogą okazać się najlepszymi przyjaciółmi”. Zosia obiecała, że będzie dzielna i będzie czekać.

Zima minęła, a gdy pierwsze promienie słońca ogrzały staw, Zosia usłyszała znajome klekotanie. Bocian wrócił! Przywiózł jej w dziobie mały kamyk z dalekiej plaży. Zosia schowała go w swojej kryjówce na pamiątkę. Od tej pory żabka wiedziała, że prawdziwej przyjaźni nie trzeba się bać.

Wieczorami Zosia siadała na swoim liściu, patrzyła na gwiazdy i myślała o bocianie. Wiedziała, że gdzieś tam, za górami, on też myśli o niej. Zasypiała spokojnie, z uśmiechem na twarzy, przekonana, że świat jest pełen dobrych niespodzianek.