Ptaszek i wielkie gniazdo

— Bajka do czytania —

Pewnego dnia w lesie rozpętała się potężna burza. Wiatr szarpał drzewami, deszcz bębnił o liście, a mały ptaszek Zygmunt przestraszył się tak bardzo, że nie zdążył schować się do swojego gniazda. Gdy burza ucichła, okazało się, że gniazdo spadło z gałęzi i rozpadło się na drobne kawałki. Zygmunt usiadł na kamieniu i zasmucony patrzył na porozrzucane patyki. Nie wiedział, gdzie tej nocy zaśnie.

Niedaleko przeskakiwała wiewiórka Kasia. Zobaczyła smutnego ptaszka i zapytała: – Czemu tak siedzisz samotnie? Zygmunt westchnął i opowiedział o swojej stracie. Wiewiórka pokiwała głową i powiedziała: – Nie martw się, ja ci pomogę! Mam w dziupli miękki mech, którym wyścielę twoje nowe gniazdo. Zygmunt uśmiechnął się pierwszy raz od burzy.

Wkrótce dołączył do nich bóbr Bartek, który niósł kilka równych gałązek. – Słyszałem, że potrzebujesz gniazda – powiedział. – Ja buduję tamy, więc wiem, jak łączyć patyki. Pokażę ci, jak zrobić mocne dno. Zygmunt był wzruszony, że tyle osób chce mu pomóc.

Nadleciała także sowa Mela, znana ze swojej mądrości. – Burza zniszczyła twoje gniazdo, ale dobrze, że masz przyjaciół – powiedziała. – Ja doradzę, gdzie umieścić nowe gniazdo, żeby było bezpieczne przed wiatrem. Wskazała grubą, rozłożystą gałąź starego dębu. Wszyscy razem zabrali się do pracy.

Wiewiórka Kasia przynosiła mech i delikatnie wyścielała wnętrze. Bóbr Bartek splatał gałązki, tworząc mocne ściany. Sowa Mela latała wokoło i sprawdzała, czy wszystko jest stabilne. Nawet mały jeżyk Tadek, który mieszkał pod krzakiem, przyniósł kilka suchych liści dla ciepła. Każdy dawał coś od siebie.

Praca szła im razem tak sprawnie, że już przed zachodem słońca gniazdo było gotowe. Było większe i cieplejsze niż to, które zniszczyła burza. Zygmunt wsunął się do środka i poczuł się bezpiecznie i szczęśliwie. – Dziękuję wam wszystkim – zaćwierkał. – Gdybyście nie pomogli, nie poradziłbym sobie sam. Ale z wami mogłem zrobić nawet najtrudniejsze rzeczy.

Gdy zapadł zmrok, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Zygmunt usiadł na brzegu gniazda i patrzył w niebo. Wiatr już nie wiał, a w lesie zapanowała cisza. Przyjaciele życzyli mu dobrej nocy i poszli spać do swoich kryjówek. Ptaszek zamknął oczy, słysząc tylko cichy szum liści. I tak, w nowym, pachnącym mchem gniazdzie, Zygmunt zasnął spokojnie, wiedząc, że prawdziwą siłę daje współpraca.