Tajemnica Iskierkowej Polany

— Bajka do czytania —

Daleko, za siedmioma wzgórzami i lasem pełnym świetlików, leżała Iskierkowa Polana. Mieszkały na niej wróżki o skrzydłach lśniących jak krople rosy. Najmniejsza z nich, Różyczka, bardzo chciała zostać mistrzynią magii. Codziennie ćwiczyła nowe zaklęcia, ale nic jej nie wychodziło – iskierki pryskały, a kwiaty więdły.

Pewnego ranka Różyczka westchnęła przed wielką księgą zaklęć. „Na pewno nie jestem wystarczająco dobra” – pomyślała. Wtedy do jej okienka zapukała Stokrotka, starsza wróżka. „Chodź ze mną do Wodospadu Życzeń” – powiedziała tajemniczo. Las pachniał mokrym mchem, a po drodze spotkały śpiącą sikorkę.

„Czemu ona śpi w dzień?” – spytała Różyczka. Stokrotka położyła palec na ustach. „Zraniła skrzydełko i nie może latać. Brakuje jej promyków słońca”. Wtedy Różyczka poczuła, że chce pomóc, ale nie umiała rzucić nawet prostego zaklęcia. „Może nie trzeba magii?” – szepnęła i złożyła dłonie w kubeczek.

Delikatnie zasłoniła sikorce oczy przed ostrym blaskiem, a potem zebrała kilka miękkich piórek i ułożyła z nich gniazdko w cieniu. Sikorka otworzyła dziobek i zaćwierkała z wdzięcznością. Różyczce zrobiło się ciepło w sercu. „To chyba też magia” – pomyślała.

Gdy dotarły do Wodospadu Życzeń, woda mieniła się złotymi iskrami. „Złóż życzenie” – powiedziała Stokrotka. Różyczka zamknęła oczy. „Chcę, żeby sikorka wyzdrowiała” – szepnęła. Wtedy woda zabulgotała głośniej, a z kropel uformowała się mała różowa iskra – poleciała prosto w stronę lasu.

„To najpiękniejsze zaklęcie, jakie widziałam” – uśmiechnęła się Stokrotka. „Bo nie było w nim egoizmu, tylko troska”. Różyczka zrozumiała, że magia nie tkwi w różdżce, ale w dobrym sercu. Od tego dnia każdego ranka pomagała stworom z polany – to motylowi, to mrówce.

I choć nigdy nie została wielką czarodziejką, była najszczęśliwszą wróżką w Iskierkowym Lesie. Bo gdy inni uśmiechali się dzięki niej, jej skrzydła same jaśniały ciepłym blaskiem.

A wieczorem, gdy gwiazdy zapalały się nad polaną, Różyczka siadała na listku klonu i szeptała: „Dobranoc, przyjaciele. Niech wasze sny będą pełne iskierek dobroci”. I wtedy cały las wtulał się w cichą, srebrzystą ciszę.