Wrotki Antosia

— Bajka do czytania —

Pewnego słonecznego poranka Antoś dostał od taty niebieskie wrotki. Były takie błyszczące, że aż chciało się na nich jeździć!

Antoś założył wrotki na nogi i stanął niepewnie. Kolana mu się trzęsły, a ręce wyciągnął na boki, żeby nie upaść. – Hop, hop! – zawołał i zrobił pierwszy krok. Ale wrotki pojechały do przodu, a Antoś usiadł na trawie.

– Au, au! – poskarżył się. Wtedy z krzaków wybiegł mały piesek o imieniu Łatek. – Nie martw się, Antosiu! Ja też się uczyłem biegać i często się przewracałem – powiedział Łatek i polizał go po nosie.

Łatek pokazał Antosiowi, jak trzymać ręce, żeby nie stracić równowagi. – Patrz, najpierw powoli, stopa za stopą – szczekał wesoło. Antoś spróbował: raz, dwa, trzy. Udało się! Jechał prosto jak strzała.

Nagle przed nim pojawił się kamień. – Uważaj! – krzyknął Łatek. Antoś zrobił unik i objechał kamień z uśmiechem. – Jestem mistrzem! – cieszył się. Jechał coraz szybciej, a wiatr rozwiewał mu włosy.

Po chwili Antoś poczuł zmęczenie. – Chyba czas wracać – powiedział. Łatek zgodził się i razem powoli potoczyli się do domu. Wrotki zgrzytały cicho na chodniku, a słońce chyliło się ku zachodowi.

Wieczorem tata pomógł Antosiowi zdjąć wrotki. – Byłeś dzielny – pochwalił go. Antoś umył zęby, włożył piżamę i wskoczył do łóżka. Obok stały wrotki, gotowe na jutrzejszą przygodę.

Za oknem zapaliły się pierwsze gwiazdy. Antoś zamknął oczy i szepnął: – Dobranoc, wrotki. Dobranoc, Łatku. I zasnął spokojnie, śniąc o niebieskich wrotkach i wesołym piesku.