Wróbelek Felek i nocne niebo

— Bajka do czytania —

W starym, rozłożystym dębie, który stał na skraju łąki, mieszkała rodzina wróbli. W samym środku gniazda, wyłożonego mchem i piórkami, spał mały wróbelek Felek. Gdy zapadał zmrok, a ptaki milkły, Felek budził się i rozglądał z niepokojem.

– Mamo, boję się – szeptał, trzęsąc się jak galaretka. – A jeśli w nocy przyjdzie straszny potwór? – Jaki potwór, Felku? – pytała mama cierpliwie. – Nie ma potworów, tylko my ptaki i gwiazdy.

Mama wróblica otulała go skrzydłami. Jej piórka pachniały słońcem i wiatrem. – Jesteś bezpieczny, synku. Drzewo jest wysokie, a ja tu jestem. Nic ci nie grozi.

Mimo to Felek wciąż się bał. Wtedy mama powiedziała: – Spójrz w górę, za gałęzie. Widzisz te małe, błyszczące punkciki? To gwiazdy. Każda z nich to iskierka dobra, która pilnuje, żebyś spał spokojnie. Im więcej gwiazd, tym bezpieczniej.

Felek podniósł łebek i zobaczył całe morze gwiazd. Jedna z nich była bardzo jasna i migotała wesoło. – Mamo, a gwiazdy widzą mnie? – zapytał Felek. – Oczywiście, skarbie. Widzą każdego ptaszka, który boi się ciemności. I mówią: 'Nie bój się, jesteś bezpieczny'. – Ta gwiazda – powiedziała mama – to ja, gdy patrzę na ciebie z miłością. Gwiazdy nigdy nie gasną, tak jak moja miłość.

Felek uśmiechnął się od ucha do ucha. Już nie bał się ciemności. Wiedział, że mama czuwa, a gwiazdy świecą. Zamknął oczy i poczuł, jak ogarnia go ciepło.

– Teraz śpij, mój mały wróbelku – zaśpiewała mama cichutką kołysankę. – Gwiazdy już świecą, księżyc się śmieje, a ty słodko śpij, nic cię nie zdziwi.

I tak Felek zasnął głębokim snem. Wokół panowała cisza, przerywana tylko lekkim powiewem wiatru. Gwiazdy mrugały przyjaźnie, a nad dębem wisiał srebrny księżyc. Dobranoc, Felku. Dobranoc, maleńki.