Bajka o wróbelku, który chciał być wielki

— Bajka do czytania —

Perełka był małym, szarym wróbelkiem z rudą łatką na ogonie. Mieszkał wysoko w starym kasztanowcu przy ulicy Dzwonkowej. Każdego ranka patrzył z gniazda na wielkie gołębie, które chodziły dumnie po chodniku, i na wysokie bociany, które stąpały jak króle. Perełka wzdychał wtedy cicho: – „Jaki ja jestem malutki… nikt mnie nie zauważa.”

Pewnego dnia, gdy mama wróbelka poleciała po jagody na śniadanie, Perełka postanowił zrobić coś wielkiego. Wyskoczył z gniazda i poleciał na dół, prosto na ławeczkę w parku. Myślał: „Może jak zaśpiewam najgłośniej, to wszyscy spojrzą na mnie!”. Rozpiórował skrzydła, nabrał powietrza i zaćwierkał z całych sił: – Ćwir! Ćwir! Ćwir!

Ale nikt nie spojrzał. Pan z gazetą tylko machnął ręką, a pani z pieskiem powiedziała: – „Cicho, mały, nie hałasuj.” Perełka spuścił główkę. Był taki malutki, że nawet jego głos nie robił wrażenia. Usiadł na gałązce i patrzył w dół na wielki świat.

Nagle pod ławeczką coś zaszeleściło. To była mała biedronka, która przewróciła się na plecy i nie mogła wstać. Machała nóżkami w powietrzu, a jej czerwone skrzydełka świeciły w słońcu. Perełka zobaczył ją i już chciał polecieć dalej, ale pomyślał: „Biedronka jest jeszcze mniejsza ode mnie. Może jej potrzebna pomoc?”.

Perełka zfrunął cicho na ziemię. Delikatnie dotknął dziobkiem biedronki i pomógł jej się odwrócić. Biedronka wstała, otrzepała się i uśmiechnęła: – „Dziękuję ci, mały wróbelku! Jesteś bardzo dzielny!”. Perełka poczuł, że w środku robi mu się ciepło. Nie był wielki, ale zrobił coś ważnego.

Od tej pory Perełka pomagał każdego dnia. Małej mrówce przyniósł okruszek, gąsienicy wskazał drogę do liścia, a pszczółce podał kropelkę rosy. I choć nikt nie mówił: „Jaki wielki wróbel!”, to wszyscy mówili: „Jaki dobry wróbel!”.

Wieczorem, gdy niebo pomalowało się na różowo i fioletowo, a pierwsze gwiazdy zaczęły mrugać, Perełka wrócił do gniazda. Mama przytuliła go skrzydłem i powiedziała: – „Mój mały skarbie, wielkość nie jest w rozmiarze, tylko w sercu.” Perełka zamknął oczy i słyszał, jak wiatr szepcze mu kołysankę. Pod gwiazdami, w ciepłym gniazdku, zasnął spokojnie.

Kiedy księżyc rozświetlił park, a wszystkie ptaki ucichły, Perełka śnił o tym, jak jutro znów komuś pomoże. Bo wiedział już, że nawet najmniejszy wróbelek może sprawić, że świat stanie się odrobinę lepszy.