Kolorowe Buzie Pani Malwiny

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, gdzie domki pachniały ciasteczkami, mieszkała Pani Malwina – wizażystka, która potrafiła zamienić każdą buzię w małe dzieło sztuki. Ale jej tajemnica nie leżała w farbach, tylko w czarodziejskim uśmiechu.

Pewnego dnia do jej pracowni przyszła mała Zosia. Miała ważne pytanie: „Pani Malwino, czy pomaluje mnie Pani jak motyla? Chcę być najpiękniejsza na przyjęciu!” Pani Malwina uśmiechnęła się szeroko.

„Oczywiście, kochanie” – powiedziała, biorąc do ręki pędzelek. „Ale pamiętaj, że nawet najpiękniejsze skrzydła motyla nie są tak ważne jak to, co nosisz w sercu.” Zosia zmarszczyła nosek, nie do końca rozumiejąc te słowa.

Pani Malwina zaczęła malować. Delikatnie muskała policzki różową farbą, na czole rysowała złote gwiazdki, a na nosie małego biedronka. Wszystkie kolory tańczyły na buzi Zosi – było niebiesko, żółto, zielono i fioletowo.

Zosia spojrzała w lustro i zachwyciła się: „Wow, jestem jak motyl!” Jednak gdy wyszła na podwórko, zobaczyła, że inne dzieci mają jeszcze piękniejsze buzie. Mały Franek miał tęczę na czole, a Ola – księżyc z brokatem.

Zosia poczuła się smutna. Wróciła do Pani Malwiny i szepnęła: „Pani Malwino, inne dzieci są ładniejsze ode mnie!” Wizażystka przytuliła ją i powiedziała: „Zosiu, najpiękniejszy jest twój uśmiech, a nie farby. Pokaż mi go!”

Zosia uśmiechnęła się szeroko, a kolorowe gwiazdki na jej czole jakby rozbłysły jaśniej. Nagle wszystkie dzieci przybiegły, żeby się nią zachwycać. „Jak ty pięknie się uśmiechasz!” – zawołały. Zosia zrozumiała, że prawdziwe piękno jest w sercu.

Wieczorem Pani Malwina umyła buzię Zosi ciepłą wodą, a farby spłynęły jak kolorowy deszcz. Zosia zasnęła z uśmiechem, myśląc o tym, że najważniejsza jest radość. Gwiazdy na niebie mrugały do niej, jakby mówiły: „Dobranoc, mała motylku”.

Nastała cisza. Pani Malwina zgasiła światło, a w pokoju Zosi zapanował spokój. Słychać było tylko delikatny szum firanki i równy oddech śpiącej dziewczynki. Wszystko odpływało w sen, a kolorowe marzenia wirowały w głowie Zosi.