Bajka o fryzjerce Zosi i magicznym grzebieniu

— Bajka do czytania —

Mała Kasia bardzo nie lubiła, gdy mama mówiła: „Idziemy do fryzjera”. Bała się głośnych suszarek i szczypiących grzebieni. Ale pewnego dnia mama zaprowadziła ją do nowego salonu, gdzie pracowała pani fryzjerka Zosia.

W salonie pachniało malinami, a na stole stały kolorowe buteleczki z bąbelkami. Pani Zosia miała na sobie różowy fartuszek i uśmiechała się tak szeroko, jakby znała Kasię od zawsze. „Usiądź wygodnie, księżniczko” – powiedziała ciepło.

Kasia wbiła wzrok w wielkie lustro. Widziała w nim swoją mamę, która piła herbatę, i mnóstwo małych grzebyków ułożonych jak w grze. Nagle pani Zosia wyciągnęła grzebień, który błyszczał jak gwiazda. „To mój magiczny grzebień” – szepnęła tajemniczo.

Gdy grzebień dotknął włosów Kasi, poczuła przyjemne łaskotanie. Pani Zosia śpiewała cichutko piosenkę o myszce, która szukała kokardki. Włosy Kasi stawały się gładkie jak jedwab, a końcówki sięgały aż do ramion.

„A teraz zrobimy ci śliczną grzywkę” – powiedziała pani Zosia i wzięła do rąk nożyczki. Kasia zamknęła oczy, ale zamiast strachu poczuła tylko delikatny dotyk. Nożyczki cykały jak mały zegarek: cyk, cyk, cyk.

Po chwili pani Zosia odsunęła się z uśmiechem. „Gotowe! Jesteś piękna!” Kasia otworzyła oczy i zobaczyła w lustrze swoje włosy ułożone w miękkie fale, a do tego małą spinkę z motylkiem. Mama aż klasnęła w dłonie.

Kasia przytuliła się do mamy i pomyślała, że fryzjer to nie straszny pan z nożyczkami, tylko miła osoba, która potrafi zrobić coś ładnego. Pani Zosia dała jej na pożegnanie lizaka w kształcie serduszka.

Wieczorem Kasia leżała w łóżku i głaskała swoje gładkie włosy. Za oknem migotały gwiazdy, a jedna z nich wyglądała jak mały grzebień. „Dobranoc, pani Zosiu” – szepnęła i zasnęła z uśmiechem.