Wiosenny budzik dla Kiciusia

— Bajka do czytania —

W małym norce pod starym dębem spał sobie słodko mały zajączek o imieniu Kiciuś. Nadeszła już wiosna, ale Kiciuś wciąż miał zamknięte oczka, bo zimowa drzemka była taka przyjemna.

Słońce delikatnie musnęło jego futerko. Kiciuś poruszył noskiem i usłyszał cichutkie pukanie do noreczki. To Motylek Łatek wesoło stukał skrzydełkiem. "Kiciuś, Kiciuś, wstawaj! Wiosna już dawno zapukała, a ty jeszcze śpisz!" – powiedział Łatek.

Kiciuś przeciągnął się i otworzył oczka. "Ale ja jeszcze troszkę chcę pospać" – mruknął. Aczkolwiek z noreczki przepięknie pachniały pierwsze fiołki. Zajączek przylgnął noskiem do wejścia i zainteresował się, co słychać na zewnątrz.

Wyszedł powoli, przecierając oczy. Świat był inny – trawa zrobiła się zielona, a na gałązkach pojawiły się małe listeczki. Kiciuś zdziwił się: "Kiedy to wszystko się zmieniło?" Motylek uśmiechnął się: "Zmieniało się pomalutku, każdego dnia, nawet kiedy spałeś."

Kiciuś chciał pobiec na łąkę, ale poczuł, że nóżki ma jeszcze ciężkie. "Poczekam, aż nabiorą siły" – powiedział mądrze i usiadł pod dębem. Obserwował, jak pszczółki zbierają pyłek, a ptaszki śpiewają nowe piosenki – i cieszył się samym patrzeniem.

Po chwili Kiciuś poczuł w brzuszku lekki głód. Znalazł w trawie soczysty listek koniczynki. Był taki smaczny i świeży! Zrozumiał, że wiosna daje wszystko we właściwym czasie, nawet muśnięciu jego łapki.

Kiedy słońce zaczęło chylić się ku zachodowi, Kiciuś spokojnie wrócił do swojej noreczki. Wiedział, że każdego dnia będzie coraz silniejszy, a wiosna będzie trwać długo. Wystarczy tylko cierpliwie patrzeć i ufać, że wszystko przychodzi w swoim czasie.

Motylek przyleciał na pożegnanie i otulił Kiciusia miękkim skrzydełkiem. Zajączek zamknął oczka, a nad norką rozświetliły się pierwsze gwiazdy. Cicho szumiał dąb, a wiosna delikatnie kołysała świat do snu.