Bajka o windzie Gabrysi

— Bajka do czytania —

W małym, kolorowym domu mieszkała winda o imieniu Gabrysia. Była okrąglutka i błyszcząca, a jej drzwi otwierały się z cichym 'pssst'. Mieszkała z nią cała rodzina: mama, tata i mały Adaś.

Gabrysia najbardziej lubiła wozić Adasia na górę i na dół. Adaś zawsze naciskał guzik z uśmiechniętą buźką, a Gabrysia wesoło jechała. Jednak czasami Gabrysia była smutna, bo inne windy w mieście były szybsze. 'Ja jestem taka powolna' – myślała.

Pewnego dnia Adaś włożył do windy swojego pluszowego misia. 'Gabrysiu, zawieź go na piąte piętro, ale bardzo powoli, bo Miś się boi szybkiej jazdy' – poprosił. Gabrysia westchnęła, ale ruszyła powolutku. Na każdym piętrze zatrzymywała się na chwilę, żeby Miś mógł popatrzeć na korytarz.

Na drugim piętrze zobaczyli kota, który przeciągał się na wycieraczce. Na trzecim – panią, która podlewała kwiatki. Na czwartym – chłopca, który uczył się grać na trąbce. 'Jaki tu jest spokój i piękno' – pomyślała Gabrysia. Nigdy wcześniej nie zwracała uwagi na te małe rzeczy.

Kiedy dojechali na piąte piętro, Miś był zachwycony. 'Dziękuję, Gabrysiu! To była najwspanialsza podróż!' – pisnął. Adaś przytulił windę i powiedział: 'Widzisz? Jesteś wyjątkowa, bo jedziesz wolno i możesz pokazać wszystko, co mijamy po drodze'.

Od tego dnia Gabrysia już nie chciała być szybsza. Cieszyła się, że może jechać powoli i oglądać z każdym pasażerem świat za drzwiami. Czasem ktoś się spieszył, ale Gabrysia i tak jechała swoim tempem, bo wiedziała, że to właśnie dzięki temu jest kochana.

Wieczorem, kiedy wszyscy poszli spać, Gabrysia stała cichutko na parterze. Przez okno widziała gwiazdy na niebie. 'Dobranoc, Gabrysiu' – szepnął Adaś, naciskając guzik z księżycem. Winda zamknęła oczy (tak, windy też mają oczy!) i zasnęła spokojnie, marząc o powolnych, szczęśliwych podróżach.

Na zewnątrz świeciły gwiazdy, a w domu było cicho i ciepło. Gabrysia wiedziała, że jutro znów będzie wozić Adasia i jego misia, i że to jest najlepsze, co może robić.