Balonik Bąbel i nocna przygoda

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, w kolorowym hangarze, mieszkał mały balonik na ogrzane powietrze. Miał na imię Bąbel i każdego dnia z zachwytem patrzył na przepływające nad dachem chmury.

Bąbel był okrągły, czerwony i miły w dotyku. Najbardziej na świecie lubił, gdy wiatr delikatnie go kołysał. Często marzył, aby wzbicić się wysoko, ponad dachy domów i drzewa.

Pewnego popołudnia przyszedł do niego przyjaciel – Wietrzyk Figielek. – Chodź, Bąblu! Pokażę ci, jak wygląda świat z góry – powiedział i dmuchnął ciepłym powietrzem. Balonik zaczął unosić się coraz wyżej.

Najpierw zobaczył kolorowe ogrody, później łąki pełne kwiatów, a potem srebrną wstążkę rzeki. – Ach, jakie to piękne! – szepnął Bąbel zachwycony. Nigdy nie widział tylu barw naraz.

Słońce powoli chowało się za horyzontem, niebo stało się pomarańczowe, a potem granatowe. Bąbel poczuł chłód i lekki strach. Wokół robiło się ciemno, a mały balonik nie wiedział, gdzie jest jego hangar.

– Wietrzyku, chcę już do domu – powiedział cichutko Bąbel, a jego powłoka lekko zadrżała. Wietrzyk Figielek natychmiast dmuchnął w stronę znajomych dachów. – Trzymaj się mnie, zaraz będziesz bezpieczny!

Balonik opadał łagodnie, jak piórko. Wylądował miękko na trawie tuż obok swojego hangaru. Wewnątrz czekało na niego ciepłe światło lampy i miękki koszyk do spania.

Bąbel ziewnął, a jego powieki zrobiły się ciężkie. Przez okno do środka wpadały błyszczące gwiazdy, a księżyc nucił cichą kołysankę. – Dobranoc, mały odkrywco – szepnął wiatr i zamknął drzwi hangaru.