Wilczek uczy się wyć

— Bajka do czytania —

W małym lesie, w przytulnej norce, mieszkał mały Wilczek. Miał miękkie, szare futerko i wielkie, ciekawe oczy. Każdego wieczoru patrzył, jak jego starsi bracia wyją do księżyca.

Bracia wyli głośno i pięknie. Wilczek bardzo chciał spróbować, ale bał się. „A jeśli mój głos zabrzmi dziwnie?” – myślał.

Pewnego dnia tata Wilk powiedział: „Chodź, mały, nauczę cię. Wystarczy, że otworzysz pyszczek i puścisz głos w niebo.”

Wilczek zamknął oczy i zrobił „uuuu”. Na początku wyszedł tylko cichutki pisk. Bracia zachichotali, ale tata Wilk powiedział: „Dobrze, spróbuj jeszcze raz.”

Wilczek spróbował mocniej. Z jego gardła popłynął dźwięk, który rósł i rósł. Nagle usłyszał, że jego własny głos łączy się z głosami braci.

Wieczorem cała wilcza rodzina wyła razem. Wilczek był szczęśliwy – już nie czuł się mały i nieśmiały. Księżyc świecił jasno, a las słuchał ich pieśni.

Potem tata Wilk polizał go po nosie i powiedział: „Czas spać, dzielny wilczku.” Wilczek położył się na miękkim mchu, zamknął oczy i słuchał ciszy nocy. Gwiazdy migotały nad norą, a on zasnął spokojnie.