Bajka o Waleczku, który uczył się spokoju

— Bajka do czytania —

W małym miasteczku, na placu budowy, mieszkał sobie mały walec o imieniu Waleczek. Był żółty jak słońce i cały dzień jeździł w tę i z powrotem, głośno turkocząc. Uwielbiał hałas – im głośniej, tym lepiej!

Każdego ranka Waleczek budził wszystkie inne maszyny. „Turu-turu-turu!” – huczał, sunąc po świeżym asfalcie. Koparka Kasia kręciła głową, a betoniarka Bolek zatykał uszy. Ale Waleczek się nie przejmował. „Hałas to moc!” – myślał.

Pewnego popołudnia Waleczek poczuł się zmęczony. Jego silnik zaczął cicho burczeć, a koła toczyły się wolniej. „Może odpocznę?” – pomyślał i zatrzymał się na skraju placu. Nagle usłyszał coś dziwnego – ciszę.

Z początku było mu dziwnie. Ale potem usłyszał śpiew ptaków, szelest liści i daleki śmiech dzieci. „To takie spokojne i przyjemne” – szepnął. Po raz pierwszy nie chciał hałasować. Po prostu słuchał.

Koparka Kasia podjechała do niego. „Waleczku, czemu nie turkoczesz?” – zapytała. „Słucham ciszy” – odpowiedział z uśmiechem. Kasia też się zatrzymała i zaczęła nasłuchiwać. „Fajnie, prawda?” – mrugnęła.

Gdy zapadł wieczór, na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy. Waleczek położył się na miękkiej ziemi i patrzył w górę. „Cisza jest jak gwiazdy – cicha, ale pełna magii” – pomyślał. Jego silnik zamilkł zupełnie.

Wkrótce wszystkie maszyny na placu stanęły. Każda patrzyła w niebo i słuchała spokoju. Waleczek zamknął oczy. „Dobranoc, gwiazdy. Dobranoc, cicho” – wyszeptał. I zasnął, otulony ciepłem nocy.

Od tego dnia Waleczek czasem hałasował, a czasem zatrzymywał się, by posłuchać ciszy. Wiedział już, że jedno i drugie jest ważne. A gdy zapadał zmrok, zawsze mówił: „Cisza to najlepszy przyjaciel snu”.