Bajka o ubieraniu się zajączka Bąbla

— Bajka do czytania —

Króliczek Bąbel obudził się w ciepły poranek. Słońce wpadło przez okno i musnęło jego puszyste uszko. Ale Bąbel nie chciał wstawać. – Nie chcę się ubierać! – mruknął, chowając łapki pod kołdrę.

Mama Króliczka uśmiechnęła się łagodnie. – A może dziś zostaniesz superbohaterem? Superbohaterowie też muszą się ubrać, zanim wylecą ratować świat – powiedziała. Bąbel uniósł uszko: – Superbohater? No… dobrze.

Najpierw były skarpetki. Bąbel wsunął jedną łapkę – hop! – drugą – siup! – jakby skakał po kamieniach. Potem spodnie: prawa nóżka, lewa nóżka, podciągnął je aż po brzuszek. – Teraz koszulka! – mama podała mu niebieską w gwiazdki. Główka w środek, rączki w rękawy – gotowe!

Buty były najtrudniejsze. Sznurowadła wiły się jak wężyki. Bąbel próbował sam – raz, dwa, trzy. Zrobił pętelkę i zawiązał. – Udało się! – zawołał. Mama pogłaskała go po głowie. – Jesteś coraz bardziej samodzielny.

W ogrodzie czekali przyjaciele: wiewiórka Kika i miś Maciuś. Bąbel biegał, skakał i śmiał się. Czuł, że dzięki swojemu ubraniu może robić wszystko – skakać przez kałuże, wspinać się na pagórki. Był dummy z siebie.

Gdy słońce zaczęło chować się za chmurkami, mama zawołała: – Pora zdjąć ubranka, Bąbelku. Bąbel usiadł na dywanie i powoli ściągnął buty, skarpetki, spodnie i koszulkę. Każdą rzecz położył obok siebie. – Dziękuję, ubranka – szepnął. – Dziś byłyście dzielne.

Włożył piżamę w misie i położył się do łóżeczka. Przez okno widać było pierwszą gwiazdkę. – Dobranoc, mamo – ziewnął. – Jutro znów się ubiorę, i to będzie fajne. Oczy mu się zamknęły, a w pokoju zapanowała cisza przerywana tylko cichym oddechem.

I tak Bąbel zasnął, a gwiazdy na niebie migały mu na dobranoc. Każdej nocy uczył się, że ubieranie to nie przykry obowiązek, ale mała przygoda, która zaczyna każdy dzień.