Pani Architekt i mały domek

— Bajka do czytania —

Mały zajączek Tupcio mieszkał w miękkiej norce pod wielkim dębem na skraju łąki. Pewnego słonecznego poranka, gdy wybiegł na trawę, zobaczył panią siedzącą przy drewnianym stoliku. Na stole leżał ogromny, biały arkusz papieru, a pani w okularach coś na nim rysowała.

Tupcio podszedł bliżej i z ciekawością zajrzał przez ramię. Na papierze pojawiały się proste linie, kółka i małe kwadraciki. – Co pani robi? – zapytał nieśmiało. Pani podniosła wzrok i uśmiechnęła się ciepło. – Jestem architektką – powiedziała. – Rysuję plan domku. Widzisz te kreski? To będą ściany, a te kółka to okna.

– Ale to tylko papier! – zdziwił się zajączek. – Gdzie jest prawdziwy domek? Architektka położyła długopis i spojrzała na niego. – Najpierw musi być plan – wyjaśniła. – W planie mieszka marzenie. Potem przyjadą robotnicy, wezmą cegły i drewno i zbudują taki dom, jak narysowałam.

Tupcio zakręcił ogonkiem. – A ja mogę zobaczyć, jak się buduje? – zapytał. Pani skinęła głową. – Pobawimy się w budowanie! – sięgnęła do torby i wyjęła kolorowe klocki. – Ułóżmy mały domek według planu. Najpierw fundamenty, potem ściany, a na końcu dach – tłumaczyła cierpliwie.

Zajączek ostrożnie układał czerwone klocki na podstawce. Pani pomagała mu robić okna z niebieskich kwadracików. – Jaki ładny! – cieszył się Tupcio. – A teraz ogródek – dodała architektka, dokładając zielone klocki wokół. Dom rósł, a zajączek uczył się, że każdy element ma swoje miejsce.

Gdy dom był gotowy, Tupcio porównał go z planem na papierze. – Wszystko się zgadza! – zawołał. Architektka pogłaskała go po głowie. – Widzisz, bez planu łatwo się pogubić, a z planem marzenie staje się prawdziwe – powiedziała. Zajączek pokiwał głową i obiecał, że zawsze będzie najpierw rysował, a potem budował.

Zmęczony zabawą Tupcio położył się na miękkiej trawie obok małego domku z klocków. Spojrzał w niebo, gdzie właśnie zapalały się pierwsze gwiazdy. – Dziękuję, pani architekt – szepnął. – Teraz wiem, że każdy dom rodzi się najpierw w głowie, potem na papierze, a na końcu w rzeczywistości.

Wokół zapanowała cisza. Wiatr cicho poruszał liśćmi dębu, a gwiazdy mrugały nad łąką. Tupcio przymknął oczy, tuląc do siebie mały kawałek planu, który dostał od architektki. Śniły mu się kolorowe domy z ogródkami. Dobranoc, mały budowniczy. Dobranoc, marzenia.