Bajka o turlaniu się

— Bajka do czytania —

Mały jeżyk Igiełka mieszkał na skraju zielonej łąki. Każdego ranka budził się z promykami słońca i od razu miał ochotę na zabawę.

Pewnego dnia Igiełka zobaczył, jak kamyk toczy się po ścieżce. – Ojej, jak fajnie się turla! – zawołał i spróbował zrobić to samo. Zwinął się w kłębek i… hop! Poturlał się po miękkiej trawie.

Najpierw turlał się powoli, potem coraz szybciej. Śmiejąc się, przetoczył obok stokrotki, która uśmiechnęła się do niego. – Uważaj, Igiełko! – powiedziała stokrotka. – Baw się, ale nie za szybko!

Igiełka posłuchał i zwolnił. Zobaczył, że obok niego turla się liść, a za nim mały żuczek. – Hej, możemy się turlać razem! – zaproponował jeżyk. I tak cała trójka turlała się po łące, raz w górę, raz w dół.

Po chwili Igiełka poczuł, że jest zmęczony. – Chyba czas odpocząć – powiedział. Żuczek i liść zgodzili się z nim. Usiedli pod wielkim dębem i patrzyli, jak słońce powoli chowa się za chmury.

Mama jeżyka przyszła po Igiełkę. – Widzę, że dobrze się bawiłeś – powiedziała, głaszcząc go po kolcach. – Czas wracać do domu, umyć łapki i położyć się spać.

Igiełka przytulił się do mamy. – Mamo, turlanie się jest takie fajne, ale odpoczynek też jest ważny – szepnął. Mama uśmiechnęła się i zabrała go do przytulnej norki.

Wieczorem, gdy na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, Igiełka leżał w swoim łóżeczku. – Dobranoc, mamo – powiedział cichutko. – Dobranoc, synku – odpowiedziała mama. I Igiełka zasnął, śniąc o turlaniu się po miękkiej łące.