Tupcio i jego tupanie

— Bajka do czytania —

Mały króliczek Tupcio miał dwie wesołe nóżki. Kiedy był zły, tupał nimi mocno – tup, tup, tup! Dźwięk niósł się po całej łące, a ptaszki frunęły w górę ze strachu.

Pewnego dnia Tupcio tupał, bo nie dostał marchewki na podwieczorek. Mama powiedziała: „Tupanie nie sprawi, że marchewka się pojawi. Może zamiast tego zatańczymy?” Tupcio zmarszczył nosek i tupnął jeszcze mocniej.

Nagle zza krzaka wyskoczyła mała wiewiórka. „Dlaczego tupiesz?” – zapytała. „Bo jestem zły!” – odpowiedział Tupcio. Wiewiórka uśmiechnęła się i zaczęła tupać wesoło w rytm śpiewu ptaków. „Zobacz, tupanie może być fajne!”

Tupcio przyglądał się zdziwiony. Wiewiórka tupała raz, dwa, trzy, a potem obracała się w kółko. Dołączył do niej mały jeżyk, który tupał cichutko, by nie ukłuć nikogo kolcami. Wszyscy się śmiali i tupali razem.

Tupcio spróbował. Najpierw tupnął lekko – tup. Potem mocniej – tup, tup. Z każdym tupnięciem czuł, jak złość ucieka, a pojawia się radość. Jego nóżki tańczyły same, a on podskakiwał wesoło.

„To jest super!” – zawołał Tupcio. Mama króliczka podeszła i zaczęła tupać razem z nim. „Widzisz, tupanie może być tańcem, a nie tylko złością” – powiedziała. Tupcio przytulił się do mamy i tupnął ostatni raz – cichutko, na pożegnanie dnia.

Wieczorem, gdy księżyc wstał nad łąką, Tupcio leżał w swoim łóżeczku. Jego nóżki były zmęczone, ale szczęśliwe. Mama pogłaskała go po głowie i szepnęła: „Dobranoc, mój tupiący króliczku.”

I tak Tupcio zasnął, a jego nóżki odpoczywały. Gwiazdy na niebie migotały cicho, a on śnił o wesołym tupaniu w rytm muzyki. Ciii... czas na sen.