Bajka o trenerce Isi i małych skoczkach

— Bajka do czytania —

W małym parku, gdzie rosły kolorowe kwiaty, mieszkała trenerka Isia. Miała wesołe oczy i miękkie trampki, które cicho stukały po ścieżce. Każdego ranka Isia spotykała się z małymi zwierzątkami, które chciały nauczyć się skakać.

Pewnego dnia przyszedł zajączek Florek. „Isiu, ja wcale nie umiem skakać” – powiedział smutno. Isia pochyliła się i szepnęła: „Każdy kiedyś zaczyna. Pokażę ci, jak to zrobić krok po kroku”.

Florek stanął na czterech łapkach. Isia pokazała mu, jak ugiąć nóżki i odbić się delikatnie. „Raz, dwa, trzy – hop!” – zawołała. Florek podskoczył – malutko, ale jednak! Jego uszy zatrzepotały z radości.

Potem przyszła mała wiewióreczka Tosia. Bała się, że spadnie z gałęzi. Isia ułożyła miękkie poduszki na trawie. „Spróbuj, a ja będę obok” – powiedziała ciepło. Tosia nabrała odwagi, skoczyła i wylądowała bezpiecznie.

Wreszcie przyszła żabka Kiciusia, która potrafiła skakać tylko do tyłu. Isia i reszta zwierzątek pokazywali jej, jak odbijać się do przodu. Kiciusia próbowała raz, drugi, trzeci – aż w końcu skoczyła prosto przed siebie!

„Dziękujemy, Isiu!” – wołały zwierzątka. Trenerka uśmiechnęła się i powiedziała: „Najważniejsze, że nie poddawaliście się. Każdy ma swoje tempo, a próbowanie to już sukces”.

Gdy słońce schowało się za chmury, Isia rozłożyła koc na trawie. Wszyscy położyli się obok siebie, patrząc w niebo. Florek, Tosia i Kiciusia zmęczeni, ale szczęśliwi, zamykali oczy.

„Dobranoc, trenerko Isiu” – wyszeptały zwierzątka. Isia pogłaskała każde z nich po główce. Na niebie pojawiły się pierwsze gwiazdy, cicho migocząc. W parku zapanował spokój, a małe serduszka biły miarowo, jak senna kołysanka.